حَدَّثَنَا عَلِيُّ بْنُ حَفْصٍ، وَبِشْرُ بْنُ مُحَمَّدٍ، قَالاَ أَخْبَرَنَا عَبْدُ اللَّهِ، أَخْبَرَنَا مَعْمَرٌ، عَنِ الزُّهْرِيِّ، عَنْ سَالِمٍ، عَنِ ابْنِ عُمَرَ ـ رضى الله عنهما ـ قَالَ قَالَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم لاِبْنِ صَيَّادٍ " خَبَأْتُ لَكَ خَبِيئًا ". قَالَ الدُّخُّ. قَالَ " اخْسَأْ فَلَنْ تَعْدُوَ قَدْرَكَ ". قَالَ عُمَرُ ائْذَنْ لِي فَأَضْرِبَ عُنُقَهُ. قَالَ " دَعْهُ، إِنْ يَكُنْ هُوَ فَلاَ تُطِيقُهُ، وَإِنْ لَمْ يَكُنْ هُوَ فَلاَ خَيْرَ لَكَ فِي قَتْلِهِ ".
(Ibn Umar (roziyallohu anhumo) aytdi:) Paygʻambar ﷺ Ibn Sayyodga: «Men sen uchun (koʻnglimda) bir narsa yashirdim», dedilar. U: «Ad-Dux», dedi. U zot: «Yoʻqol! Sen oʻz (belgilangan) hadingdan (chegarangdan) tashqariga oʻta olmaysan», dedilar. Umar: «Yo Rasululloh, menga izn bering, uning boʻynini uray», dedi. U zot: «Uni qoʻy; agar u (haqiqatan Dajjol) boʻlsa, sen unga kuching yetmaydi; agar u (Dajjol) boʻlmasa, uni oʻldirishingda sen uchun biror yaxshilik yoʻq», dedilar.(Ибн Умар (розияллоҳу анҳумо) айтди:) Пайғамбар ﷺ Ибн Сайёдга: «Мен сен учун (кўнглимда) бир нарса яширдим», дедилар. У: «Ад-Дух», деди. У зот: «Йўқол! Сен ўз (белгиланган) ҳадингдан (чегарангдан) ташқарига ўта олмайсан», дедилар. Умар: «Ё Расулуллоҳ, менга изн беринг, унинг бўйнини урай», деди. У зот: «Уни қўй; агар у (ҳақиқатан Дажжол) бўлса, сен унга кучинг етмайди; агар у (Дажжол) бўлмаса, уни ўлдиришингда сен учун бирор яхшилик йўқ», дедилар.