حَدَّثَنَا عَبْدُ اللَّهِ بْنُ عَبْدِ الْوَهَّابِ، حَدَّثَنَا خَالِدُ بْنُ الْحَارِثِ، حَدَّثَنَا سُفْيَانُ، حَدَّثَنَا أَبُو حَصِينٍ، سَمِعْتُ عُمَيْرَ بْنَ سَعِيدٍ النَّخَعِيَّ، قَالَ سَمِعْتُ عَلِيَّ بْنَ أَبِي طَالِبٍ ـ رضى الله عنه ـ قَالَ مَا كُنْتُ لأُقِيمَ حَدًّا عَلَى أَحَدٍ فَيَمُوتَ، فَأَجِدَ فِي نَفْسِي، إِلاَّ صَاحِبَ الْخَمْرِ، فَإِنَّهُ لَوْ مَاتَ وَدَيْتُهُ، وَذَلِكَ أَنَّ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم لَمْ يَسُنَّهُ.
(Umayr ibn Saʼid an-Naxaiy aytdi: Men Ali ibn Abu Tolib (roziyallohu anhu)ning shunday deganini eshitdim:) «Men hech kimga had joriy etib, u (had sababli) oʻlib ketsa, ichimda achinmas edim — xamr (ichgani uchun jazolangan) kishidan boshqa. Chunki u (had sababli) oʻlsa, men uning xunini toʻlardim; negaki, Rasululloh ﷺ unga (aniq miqdorli) had belgilamaganlar.»(Умайр ибн Саъид ан-Нахаий айтди: Мен Али ибн Абу Толиб (розияллоҳу анҳу)нинг шундай деганини эшитдим:) «Мен ҳеч кимга ҳад жорий этиб, у (ҳад сабабли) ўлиб кеца, ичимда ачинмас эдим — хамр (ичгани учун жазоланган) кишидан бошқа. Чунки у (ҳад сабабли) ўлса, мен унинг хунини тўлардим; негаки, Расулуллоҳ ﷺ унга (аниқ миқдорли) ҳад белгиламаганлар.»