حَدَّثَنَا عَبْدَانُ، قَالَ أَخْبَرَنَا عَبْدُ اللَّهِ، قَالَ أَخْبَرَنَا يُونُسُ، عَنِ الزُّهْرِيِّ، قَالَ سَالِمٌ أَخْبَرَنِي عَبْدُ اللَّهِ، قَالَ صَلَّى لَنَا رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم لَيْلَةً صَلاَةَ الْعِشَاءِ ـ وَهْىَ الَّتِي يَدْعُو النَّاسُ الْعَتَمَةَ ـ ثُمَّ انْصَرَفَ فَأَقْبَلَ عَلَيْنَا فَقَالَ " أَرَأَيْتُمْ لَيْلَتَكُمْ هَذِهِ فَإِنَّ رَأْسَ مِائَةِ سَنَةٍ مِنْهَا لاَ يَبْقَى مِمَّنْ هُوَ عَلَى ظَهْرِ الأَرْضِ أَحَدٌ ".
Abdulloh (ibn Masʼud) (roziyallohu anhu)dan rivoyat qilinadi: «Bir kechasi Rasululloh ﷺ bizga xufton namoziga imomlik qildilar — bu odamlar ‹atama› deb ataydigan (namoz)dir. Namozni tugatgach, u zot bizga yuzlanib: ‹Shu kechaning ahamiyatini bilasizlarmi? Bugun yer yuzida hozir boʻlgan hech kim shu kechadan yuz yil keyin tirik qolmaydi›, — dedilar».Абдуллоҳ (ибн Масъуд) (розияллоҳу анҳу)дан ривоят қилинади: «Бир кечаси Расулуллоҳ ﷺ бизга хуфтон намозига имомлик қилдилар — бу одамлар ‹атама› деб атайдиган (намоз)дир. Намозни тугатгач, у зот бизга юзланиб: ‹Шу кечанинг аҳамиятини биласизларми? Бугун ер юзида ҳозир бўлган ҳеч ким шу кечадан юз йил кейин тирик қолмайди›, — дедилар».