(Amr ibn Sharid Abu Rofeʼ (roziyallohu anhu)dan rivoyat qildiki,) Saʼd undan bir uyni toʻrt yuz misqol (oltin)ga (savdolashib) soʻradi. U (Abu Rofeʼ): «Agar men Rasululloh ﷺning: ‹Qoʻshni oʻz saqabi (yaqin qoʻshnichiligi) bilan (uyga) haqliroqdir›, deganlarini eshitmaganimda edi, men buni senga bermagan boʻlardim», dedi. (Buxoriy aytdi:) Baʼzi kishilar esa: «Agar (kimdir) bir uyning ulushini sotib olib, shufʼani botil qilmoqchi boʻlsa, uni oʻzining kichik oʻgʻliga hiba (sovgʻa) qilib qoʻyadi va unga (shufʼa daʼvosida) qasam (ichish) ham lozim boʻlmaydi», deydilar (— bu esa togʻri emas).(Амр ибн Шарид Абу Рофеъ (розияллоҳу анҳу)дан ривоят қилдики,) Саъд ундан бир уйни тўрт юз мисқол (олтин)га (савдолашиб) сўради. У (Абу Рофеъ): «Агар мен Расулуллоҳ ﷺнинг: ‹Қўшни ўз сақаби (яқин қўшничилиги) билан (уйга) ҳақлироқдир›, деганларини эшитмаганимда эди, мен буни сенга бермаган бўлардим», деди. (Бухорий айтди:) Баъзи кишилар эса: «Агар (кимдир) бир уйнинг улушини сотиб олиб, шуфъани ботил қилмоқчи бўлса, уни ўзининг кичик ўғлига ҳиба (совға) қилиб қўяди ва унга (шуфъа даъвосида) қасам (ичиш) ҳам лозим бўлмайди», дейдилар (— бу эса тоғри эмас).