حَدَّثَنَا عُبَيْدُ بْنُ إِسْمَاعِيلَ، حَدَّثَنَا أَبُو أُسَامَةَ، عَنْ هِشَامٍ، عَنْ أَبِيهِ، عَنْ أَبِي حُمَيْدٍ السَّاعِدِيِّ، قَالَ اسْتَعْمَلَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم رَجُلاً عَلَى صَدَقَاتِ بَنِي سُلَيْمٍ يُدْعَى ابْنَ اللُّتَبِيَّةِ، فَلَمَّا جَاءَ حَاسَبَهُ قَالَ هَذَا مَالُكُمْ وَهَذَا هَدِيَّةٌ. فَقَالَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم " فَهَلاَّ جَلَسْتَ فِي بَيْتِ أَبِيكَ وَأُمِّكَ، حَتَّى تَأْتِيَكَ هَدِيَّتُكَ إِنْ كُنْتَ صَادِقًا ". ثُمَّ خَطَبَنَا فَحَمِدَ اللَّهَ وَأَثْنَى عَلَيْهِ ثُمَّ قَالَ " أَمَّا بَعْدُ، فَإِنِّي أَسْتَعْمِلُ الرَّجُلَ مِنْكُمْ عَلَى الْعَمَلِ مِمَّا وَلاَّنِي اللَّهُ، فَيَأْتِي فَيَقُولُ هَذَا مَالُكُمْ وَهَذَا هَدِيَّةٌ أُهْدِيَتْ لِي. أَفَلاَ جَلَسَ فِي بَيْتِ أَبِيهِ وَأُمِّهِ حَتَّى تَأْتِيَهُ هَدِيَّتُهُ، وَاللَّهِ لاَ يَأْخُذُ أَحَدٌ مِنْكُمْ شَيْئًا بِغَيْرِ حَقِّهِ، إِلاَّ لَقِيَ اللَّهَ يَحْمِلُهُ يَوْمَ الْقِيَامَةِ، فَلأَعْرِفَنَّ أَحَدًا مِنْكُمْ لَقِيَ اللَّهَ يَحْمِلُ بَعِيرًا لَهُ رُغَاءٌ، أَوْ بَقَرَةً لَهَا خُوَارٌ، أَوْ شَاةً تَيْعَرُ ". ثُمَّ رَفَعَ يَدَهُ حَتَّى رُئِيَ بَيَاضُ إِبْطِهِ يَقُولُ " اللَّهُمَّ هَلْ بَلَّغْتُ ". بَصْرَ عَيْنِي وَسَمْعَ أُذُنِي.
(Abu Humayd as-Soidiy (roziyallohu anhu) rivoyat qildiki, u aytdi:) Rasululloh ﷺ Banu Sulaymning sadaqalari (zakoti)ga Ibn Lutbiyya degan bir kishini amaldor (yigʻuvchi) qilib tayinladilar. U (zakotni yigʻib) kelganida, U zot u bilan hisob-kitob qildilar. U: «Bu — sizlarning molingiz, bu esa — (menga berilgan) hadya», dedi. Shunda Rasululloh ﷺ: «Agar rost (soʻzlayotgan) boʻlsang, otang va onangning uyida oʻtirsang boʻlmasmidi — toki hadyang oʻzi senga kelguncha?!» dedilar. Soʻng U zot bizga xutba qildilar: Allohga hamd va sano aytdilar, soʻng: «Ammo baʼd; men sizlardan bir kishini Alloh menga (masʼul qilib) bergan ishlardan biriga amaldor qilaman, soʻng u kelib: ‹Bu — sizlarning molingiz, bu esa — menga hadya qilingan (sovgʻa)›, deydi. U otasi va onasi uyida oʻtirmadimi — toki hadyasi oʻzi unga kelguncha?! Vallohi, sizlardan hech kim biror narsani nohaq (oʻz haqqidan tashqari) olmaydiki, Qiyomat kuni Allohga — uni (oʻsha narsani) koʻtarib turgan holda — yoʻliqmasin. Bas, men sizlardan birortangizni — Allohga tuya koʻtarib (yoʻliqqanini), uning (tuyaning) boʻkirigi (ovozi) boʻlgan holda; yoki moʻraydigan sigir; yoki maʼraydigan qoʻy (koʻtarib yoʻliqqanini) — albatta tanib olaman», dedilar. Soʻng U zot qoʻllarini — qoʻltiqlarining oqligi koʻringuncha — koʻtarib: «Allohumma, men (xabarni) yetkazdimmi?» dedilar. (Abu Humayd:) Koʻzim koʻrdi, qulogʻim eshitdi.(Абу Ҳумайд ас-Соидий (розияллоҳу анҳу) ривоят қилдики, у айтди:) Расулуллоҳ ﷺ Бану Сулаймнинг садақалари (закоти)га Ибн Лутбийя деган бир кишини амалдор (йиғувчи) қилиб тайинладилар. У (закотни йиғиб) келганида, У зот у билан ҳисоб-китоб қилдилар. У: «Бу — сизларнинг молингиз, бу эса — (менга берилган) ҳадя», деди. Шунда Расулуллоҳ ﷺ: «Агар рост (сўзлаётган) бўлсанг, отанг ва онангнинг уйида ўтирсанг бўлмасмиди — токи ҳадянг ўзи сенга келгунча?!» дедилар. Сўнг У зот бизга хутба қилдилар: Аллоҳга ҳамд ва сано айтдилар, сўнг: «Аммо баъд; мен сизлардан бир кишини Аллоҳ менга (масъул қилиб) берган ишлардан бирига амалдор қиламан, сўнг у келиб: ‹Бу — сизларнинг молингиз, бу эса — менга ҳадя қилинган (совға)›, дейди. У отаси ва онаси уйида ўтирмадими — токи ҳадяси ўзи унга келгунча?! Валлоҳи, сизлардан ҳеч ким бирор нарсани ноҳақ (ўз ҳаққидан ташқари) олмайдики, Қиёмат куни Аллоҳга — уни (ўша нарсани) кўтариб турган ҳолда — йўлиқмасин. Бас, мен сизлардан бирортангизни — Аллоҳга туя кўтариб (йўлиққанини), унинг (туянинг) бўкириги (овози) бўлган ҳолда; ёки мўрайдиган сигир; ёки маърайдиган қўй (кўтариб йўлиққанини) — албатта таниб оламан», дедилар. Сўнг У зот қўлларини — қўлтиқларининг оқлиги кўрингунча — кўтариб: «Аллоҳумма, мен (хабарни) етказдимми?» дедилар. (Абу Ҳумайд:) Кўзим кўрди, қулоғим эшитди.