حَدَّثَنَا عَبْدَانُ، عَنْ أَبِي حَمْزَةَ، عَنِ الأَعْمَشِ، عَنْ جَامِعِ بْنِ شَدَّادٍ، عَنْ صَفْوَانَ بْنِ مُحْرِزٍ، عَنْ عِمْرَانَ بْنِ حُصَيْنٍ، قَالَ إِنِّي عِنْدَ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم إِذْ جَاءَهُ قَوْمٌ مِنْ بَنِي تَمِيمٍ فَقَالَ " اقْبَلُوا الْبُشْرَى يَا بَنِي تَمِيمٍ ". قَالُوا بَشَّرْتَنَا فَأَعْطِنَا. فَدَخَلَ نَاسٌ مِنْ أَهْلِ الْيَمَنِ فَقَالَ " اقْبَلُوا الْبُشْرَى يَا أَهْلَ الْيَمَنِ إِذْ لَمْ يَقْبَلْهَا بَنُو تَمِيمٍ ". قَالُوا قَبِلْنَا. جِئْنَاكَ لِنَتَفَقَّهَ فِي الدِّينِ وَلِنَسْأَلَكَ عَنْ أَوَّلِ هَذَا الأَمْرِ مَا كَانَ. قَالَ " كَانَ اللَّهُ وَلَمْ يَكُنْ شَىْءٌ قَبْلَهُ، وَكَانَ عَرْشُهُ عَلَى الْمَاءِ، ثُمَّ خَلَقَ السَّمَوَاتِ وَالأَرْضَ، وَكَتَبَ فِي الذِّكْرِ كُلَّ شَىْءٍ ". ثُمَّ أَتَانِي رَجُلٌ فَقَالَ يَا عِمْرَانُ أَدْرِكْ نَاقَتَكَ فَقَدْ ذَهَبَتْ فَانْطَلَقْتُ أَطْلُبُهَا، فَإِذَا السَّرَابُ يَنْقَطِعُ دُونَهَا، وَايْمُ اللَّهِ لَوَدِدْتُ أَنَّهَا قَدْ ذَهَبَتْ وَلَمْ أَقُمْ.
(Imron ibn Husayn (roziyallohu anhumo) aytdi:) Men Paygʻambar ﷺning huzurlarida edim; shu payt Banu Tamimdan bir qavm U zotning oldiga keldi. U zot: «Ey Banu Tamim, xushxabarni qabul qilinglar!» dedilar. Ular: «Bizga xushxabar berdingiz — bas, (endi biror narsa) bering», dedilar. Soʻng Yaman ahlidan baʼzi kishilar kirdilar. U zot: «Ey Yaman ahli, xushxabarni qabul qilinglar — Banu Tamim uni qabul qilmagan ekan», dedilar. Ular: «Qabul qildik. Biz Sizning oldingizga — dinda fiqh (chuqur ilm) olish uchun va Sizdan mana shu ishning (borliqning) avvali qanday boʻlganini soʻrash uchun — keldik», dedilar. U zot: «Alloh (azaldan) bor edi va Undan oldin hech narsa yoʻq edi; Uning Arshi suv ustida edi; soʻng U osmonlar va yerni yaratdi va Zikrda (Lavhda) har bir narsani yozib qoʻydi», dedilar. Soʻng mening oldimga bir kishi kelib: «Ey Imron, tuyangni (borib) ushla — u ketib qoldi», dedi. Bas, men uni qidirib bordim; mana, sarob uning narigʻi tomonida uzilib (koʻrinmay) turibdi (tuyani topolmadim). Allohga qasamki, men uning ketib qolganini-yu, oʻzimning (oʻrnimdan) turmaganimni (yaʼni hadis majlisini tark qilmaganimni) istardim.(Имрон ибн Ҳусайн (розияллоҳу анҳумо) айтди:) Мен Пайғамбар ﷺнинг ҳузурларида эдим; шу пайт Бану Тамимдан бир қавм У зотнинг олдига келди. У зот: «Эй Бану Тамим, хушхабарни қабул қилинглар!» дедилар. Улар: «Бизга хушхабар бердингиз — бас, (энди бирор нарса) беринг», дедилар. Сўнг Яман аҳлидан баъзи кишилар кирдилар. У зот: «Эй Яман аҳли, хушхабарни қабул қилинглар — Бану Тамим уни қабул қилмаган экан», дедилар. Улар: «Қабул қилдик. Биз Сизнинг олдингизга — динда фиқҳ (чуқур илм) олиш учун ва Сиздан мана шу ишнинг (борлиқнинг) аввали қандай бўлганини сўраш учун — келдик», дедилар. У зот: «Аллоҳ (азалдан) бор эди ва Ундан олдин ҳеч нарса йўқ эди; Унинг Арши сув устида эди; сўнг У осмонлар ва ерни яратди ва Зикрда (Лавҳда) ҳар бир нарсани ёзиб қўйди», дедилар. Сўнг менинг олдимга бир киши келиб: «Эй Имрон, туянгни (бориб) ушла — у кетиб қолди», деди. Бас, мен уни қидириб бордим; мана, сароб унинг нариғи томонида узилиб (кўринмай) турибди (туяни тополмадим). Аллоҳга қасамки, мен унинг кетиб қолганини-ю, ўзимнинг (ўрнимдан) турмаганимни (яъни ҳадис мажлисини тарк қилмаганимни) истардим.