حَدَّثَنَا عُمَرُ بْنُ حَفْصِ بْنِ غِيَاثٍ، حَدَّثَنَا أَبِي، حَدَّثَنَا الأَعْمَشُ، حَدَّثَنَا جَامِعُ بْنُ شَدَّادٍ، عَنْ صَفْوَانَ بْنِ مُحْرِزٍ، أَنَّهُ حَدَّثَهُ عَنْ عِمْرَانَ بْنِ حُصَيْنٍ ـ رضى الله عنهما ـ قَالَ دَخَلْتُ عَلَى النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم وَعَقَلْتُ نَاقَتِي بِالْبَابِ، فَأَتَاهُ نَاسٌ مِنْ بَنِي تَمِيمٍ فَقَالَ " اقْبَلُوا الْبُشْرَى يَا بَنِي تَمِيمٍ ". قَالُوا قَدْ بَشَّرْتَنَا فَأَعْطِنَا. مَرَّتَيْنِ، ثُمَّ دَخَلَ عَلَيْهِ نَاسٌ مِنْ أَهْلِ الْيَمَنِ فَقَالَ " اقْبَلُوا الْبُشْرَى يَا أَهْلَ الْيَمَنِ، إِذْ لَمْ يَقْبَلْهَا بَنُو تَمِيمٍ ". قَالُوا قَدْ قَبِلْنَا يَا رَسُولَ اللَّهِ، قَالُوا جِئْنَاكَ نَسْأَلُكَ عَنْ هَذَا الأَمْرِ قَالَ " كَانَ اللَّهُ وَلَمْ يَكُنْ شَىْءٌ غَيْرُهُ، وَكَانَ عَرْشُهُ عَلَى الْمَاءِ، وَكَتَبَ فِي الذِّكْرِ كُلَّ شَىْءٍ، وَخَلَقَ السَّمَوَاتِ وَالأَرْضَ ". فَنَادَى مُنَادٍ ذَهَبَتْ نَاقَتُكَ يَا ابْنَ الْحُصَيْنِ. فَانْطَلَقْتُ فَإِذَا هِيَ يَقْطَعُ دُونَهَا السَّرَابُ، فَوَاللَّهِ لَوَدِدْتُ أَنِّي كُنْتُ تَرَكْتُهَا.
Imron ibn Husayn (roziyallohu anhumo)dan rivoyat qilinadi: Men Paygʻambar ﷺ ning oldiga borib, urgʻochi tuyamni darvozaga bogʻladim. Bani Tamim qabilasi ahli Paygʻambar ﷺ ning oldiga keldi va u zot: «Ey Bani Tamim! Xushxabarni qabul qilinglar», — dedi. Ular ikki marta: «Siz bizga xushxabar berdingiz, endi bizga (biror narsa) bering», — dedi. Soʻng baʼzi yamanliklar uning oldiga keldi va u zot: «Xushxabarni qabul qilinglar, ey Yaman ahli — chunki Bani Tamim uni rad etdi», — dedi. Ular: «Biz uni qabul qilamiz, yo Rasululloh! Biz sizning oldingizga — mana shu masala (yaʼni yaratilishning boshlanishi) haqida soʻrash uchun — keldik», — dedi. U zot: «Avvalo, Allohdan boshqa hech narsa yoʻq edi (va soʻng U oʻz Arshini yaratdi). Uning Arshi suv ustida edi va U hamma narsani (osmondagi) Kitobda yozdi hamda osmonlar va yerni yaratdi», — dedi. Soʻng bir kishi: «Ey Ibn Husayn! Sening urgʻochi tuyang ketib qoldi!» — deb baqirdi. Bas, men (oʻrnimdan turib) ketdim, lekin sarob sababli urgʻochi tuyani koʻra olmadim. Allohga qasamki, men oʻsha urgʻochi tuyani (yoʻqotgan boʻlsam ham, oʻsha) majlisni (tark etmaganimda edi) deb istardim.Имрон ибн Ҳусайн (розияллоҳу анҳумо)дан ривоят қилинади: Мен Пайғамбар ﷺ нинг олдига бориб, урғочи туямни дарвозага боғладим. Бани Тамим қабиласи аҳли Пайғамбар ﷺ нинг олдига келди ва у зот: «Эй Бани Тамим! Хушхабарни қабул қилинглар», — деди. Улар икки марта: «Сиз бизга хушхабар бердингиз, энди бизга (бирор нарса) беринг», — деди. Сўнг баъзи яманликлар унинг олдига келди ва у зот: «Хушхабарни қабул қилинглар, эй Яман аҳли — чунки Бани Тамим уни рад этди», — деди. Улар: «Биз уни қабул қиламиз, ё Расулуллоҳ! Биз сизнинг олдингизга — мана шу масала (яъни яратилишнинг бошланиши) ҳақида сўраш учун — келдик», — деди. У зот: «Аввало, Аллоҳдан бошқа ҳеч нарса йўқ эди (ва сўнг У ўз Аршини яратди). Унинг Арши сув устида эди ва У ҳамма нарсани (осмондаги) Китобда ёзди ҳамда осмонлар ва ерни яратди», — деди. Сўнг бир киши: «Эй Ибн Ҳусайн! Сенинг урғочи туянг кетиб қолди!» — деб бақирди. Бас, мен (ўрнимдан туриб) кетдим, лекин сароб сабабли урғочи туяни кўра олмадим. Аллоҳга қасамки, мен ўша урғочи туяни (йўқотган бўлсам ҳам, ўша) мажлисни (тарк этмаганимда эди) деб истардим.