Nofiʼ aytdi: Ibn Umarning bir hojati yuzasidan u bilan birga Ibn Abbosning huzuriga bordim va Ibn Umar oʻz hojatini bitirdi. Oʻsha kungi soʻzlaridan biri shu boʻldiki, u dedi: Bir kishi koʻchalardan birida Rasululloh ﷺning yonlaridan oʻtib qoldi. U zot esa katta hojat yoki kichik hojatdan chiqqan edilar. (U kishi) u zotga salom berdi, ammo u zot toki haligi kishi koʻchada koʻzdan gʻoyib boʻlay deganda, ikki qoʻllarini devorga urib, ular bilan yuzlarini mash qildilar. Soʻngra yana bir bor urib, ikki bilaklarini mash qildilar. Keyin u kishining salomiga alik oldilar va: «Senga alik olishimga, faqat tahoratsiz boʻlganligimgina toʻsqinlik qildi», dedilar.Нофиъ айтди: Ибн Умарнинг бир ҳожати юзасидан у билан бирга Ибн Аббоснинг ҳузурига бордим ва Ибн Умар ўз ҳожатини битирди. Ўша кунги сўзларидан бири шу бўлдики, у деди: Бир киши кўчалардан бирида Расулуллоҳ ﷺнинг ёнларидан ўтиб қолди. У зот эса катта ҳожат ёки кичик ҳожатдан чиққан эдилар. (У киши) у зотга салом берди, аммо у зот токи ҳалиги киши кўчада кўздан ғойиб бўлай деганда, икки қўлларини деворга уриб, улар билан юзларини маш қилдилар. Сўнгра яна бир бор уриб, икки билакларини маш қилдилар. Кейин у кишининг саломига алик олдилар ва: «Сенга алик олишимга, фақат таҳоратсиз бўлганлигимгина тўсқинлик қилди», дедилар.