حَدَّثَنَا أَبُو صَالِحٍ ، ثنا أَبُو مَسْعُودٍ ، ثنا أَبُو عَامِرٍ الْعَقَدِيُّ ، ثنا هِشَامٌ , عَنْ قَتَادَةَ , عَنْ عَزْرَةَ , عَنْ سَعِيدِ بْنِ جُبَيْرٍ , عَنِ ابْنِ عَبَّاسٍ " أَنَّهُ كَانَتْ لَهُ أَمَةٌ تُرْضِعُ فَأُجْهِضَتْ , فَأَمَرَهَا ابْنُ عَبَّاسٍ أَنْ تُفْطِرَ " , يَعْنِي وَتُطْعِمَ وَلا تَقْضِيَ . هَذَا صَحِيحٌ
Saʼid ibn Jubayr Ibn Abbos (roziyallohu anhumo)dan rivoyat qiladiki, uning emizikli bir choʻrisi bor edi, u homilasini tashlab qoʻydi. Shunda Ibn Abbos unga roʻzasini ochishni buyurdi — yaʼni taom berib, qazo qilmasligini. Bu sahihdir.Саъид ибн Жубайр Ибн Аббос (розияллоҳу анҳумо)дан ривоят қиладики, унинг эмизикли бир чўриси бор эди, у ҳомиласини ташлаб қўйди. Шунда Ибн Аббос унга рўзасини очишни буюрди — яъни таом бериб, қазо қилмаслигини. Бу саҳиҳдир.