ثنا أَبُو صَالِحٍ ، ثنا أَبُو مَسْعُودٍ ، ثنا أَبُو أُسَامَةَ ، عَنْ عُبَيْدِ اللَّهِ , عَنْ نَافِعٍ , قَالَ : كَانَتْ بِنْتٌ لابْنِ عُمَرَ تَحْتَ رَجُلٍ مِنْ قُرَيْشٍ وَكَانَتْ حَامِلا فَأَصَابَهَا عَطَشٌ فِي رَمَضَانَ , فَأَمَرَهَا ابْنُ عُمَرَ أَنْ تُفْطِرَ , وَتُطْعِمَ عَنْ كُلِّ يَوْمٍ مِسْكِينًا "
Nofeʼ (rahimahulloh) aytdi: Ibn Umarning bir qizi Qurayshdan boʻlgan bir kishining nikohida edi. U homilador edi va Ramazonda unga chanqoq yetdi. Shunda Ibn Umar unga roʻzasini ochishni va har bir kun uchun bir miskinni taomlantirishni buyurdi.Нофеъ (раҳимаҳуллоҳ) айтди: Ибн Умарнинг бир қизи Қурайшдан бўлган бир кишининг никоҳида эди. У ҳомиладор эди ва Рамазонда унга чанқоқ етди. Шунда Ибн Умар унга рўзасини очишни ва ҳар бир кун учун бир мискинни таомлантиришни буюрди.