نا أَبُو بَكْرٍ النَّيْسَابُورِيُّ ، نا عَبْدُ الرَّحْمَنِ بْنُ بِشْرِ بْنِ الْحَكَمِ , أنا عَبْدُ الرَّزَّاقِ , أنا ابْنُ جُرَيْجٍ , أَخْبَرَنِي أَبُو الزُّبَيْرِ , أَنَّهُ سَمِعَ عَبْدَ اللَّهِ بْنَ بَابَاهُ , يُخْبِرُ عَنْ جُبَيْرِ بْنِ مُطْعِمٍ , عَنِ النَّبِيِّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ خَبَرَ عَطَاءٍ هَذَا , " يَا بَنِي عَبْدِ مَنَافٍ , إِنْ كَانَ إِلَيْكُمْ مِنَ الأَمْرِ شَيْءٌ فَلا أَعْرِفَنَّ مَا مَنَعْتُمْ أَحَدًا يُصَلِّي عِنْدَ هَذَا الْبَيْتِ أَيَّ سَاعَةٍ شَاءَ مِنْ لَيْلٍ أَوْ نَهَارٍ "
Jubayr ibn Mutʼim (roziyallohu anhu)dan, Nabiy ﷺdan — Atoning shu xabari kabi — rivoyat qilinadi: «Ey Abdu Manof oʻgʻillari! Agar bu ishdan sizlarga bir narsa (ixtiyor) boʻlsa, kechasi yoki kunduzi xohlagan soatda bu Bayt yonida namoz oʻqiyotgan hech kimni man qilganingizni bilmay qolay.»Жубайр ибн Мутъим (розияллоҳу анҳу)дан, Набий ﷺдан — Атонинг шу хабари каби — ривоят қилинади: «Эй Абду Маноф ўғиллари! Агар бу ишдан сизларга бир нарса (ихтиёр) бўлса, кечаси ёки кундузи хоҳлаган соатда бу Байт ёнида намоз ўқиётган ҳеч кимни ман қилганингизни билмай қолай.»