ثنا عَبْدُ الصَّمَدِ بْنُ عَلِيٍّ ، نَا مُحَمَّدُ بْنُ نُوحِ بْنِ حَرْبٍ الْعَسْكَرِيُّ , نَا يَحْيَى بْنُ غَيْلانَ , نَا إِبْرَاهِيمُ بْنُ أَبِي يَحْيَى , عَنْ مُحَمَّدِ بْنِ عُبَيْدِ اللَّهِ , عَنْ عَطَاءٍ , عَنِ ابْنِ عَبَّاسٍ , عَنِ النَّبِيِّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ , قَالَ : " مَنْ وَهَبَ هِبَةً فَارْتَجَعَ بِهَا فَهُوَ أَحَقُّ بِهَا مَا لَمْ يُثَبْ مِنْهَا , وَلَكِنَّهُ كَالْكَلْبِ يَعُودُ فِي قَيْئِهِ "
Ibn Abbos (roziyallohu anhumo)dan, u Nabiy ﷺdan rivoyat qiladi: «Kim bir hadya qilib, soʻng uni qaytarib olsa, undan evaz olinmagan ekan, unga haqliroqdir; lekin u qusgan narsasiga qaytadigan itga oʻxshaydi».Ибн Аббос (розияллоҳу анҳумо)дан, у Набий ﷺдан ривоят қилади: «Ким бир ҳадя қилиб, сўнг уни қайтариб олса, ундан эваз олинмаган экан, унга ҳақлироқдир; лекин у қусган нарсасига қайтадиган итга ўхшайди».