نَا عَبْدُ اللَّهِ بْنُ جَعْفَرِ بْنِ خُشَيْشٍ ، نَا سَلْمُ بْنُ جُنَادَةَ , نَا وَكِيعٌ , نَا هِشَامُ بْنُ عُرْوَةَ , عَنْ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ عُرْوَةَ , عَنِ الْفُرَافِصَةِ الْحَنَفِيِّ , قَالَ : مَرُّوا عَلَى الزُّبَيْرِ بِسَارِقٍ فَشَفَعَ لَهُ , فَقَالُوا : يَا أَبَا عَبْدِ اللَّهِ ، " تَشْفَعُ لِلسَّارِقِ ؟ ، قَالَ : نَعَمْ لا بَأْسَ بِهِ مَا لَمْ يُؤْتَ بِهِ الإِمَامُ , فَإِذَا أُتِيَ بِهِ الإِمَامُ فَلا عَفَا اللَّهُ عَنْهُ إِنْ عَفَا عَنْهُ "
Furofisa al-Hanafiy aytdi: Zubayrning oldidan bir oʻgʻrini olib oʻtishdi, u esa unga shafoat qildi. Ular: «Ey Abu Abdulloh, oʻgʻriga shafoat qilyapsanmi?» dedilar. U: «Ha, imomga keltirilmagan boʻlsa, uning zarari yoʻq. Imomga keltirilgach, agar (imom) uni avf qilsa, Alloh uni avf qilmasin», dedi.Фурофиса ал-Ҳанафий айтди: Зубайрнинг олдидан бир ўғрини олиб ўтишди, у эса унга шафоат қилди. Улар: «Эй Абу Абдуллоҳ, ўғрига шафоат қиляпсанми?» дедилар. У: «Ҳа, имомга келтирилмаган бўлса, унинг зарари йўқ. Имомга келтирилгач, агар (имом) уни авф қилса, Аллоҳ уни авф қилмасин», деди.