نَا أَبُو عَبْدٍ ، نَا عُبَيْدُ اللَّهِ بْنُ سَعِيدٍ , نَا عَمِّي , نَا عَبْدُ الْعَزِيزِ بْنُ الْمُطَّلِبِ , عَنْ عُمَرَ بْنِ حُسَيْنٍ , عَنْ نَافِعٍ , أَنَّهُ قَالَ : تَزَوَّجَ عَبْدُ اللَّهِ بْنُ عُمَرَ زَيْنَبَ بِنْتَ عُثْمَانَ بْنِ مَظْعُونٍ بَعْدَ وَفَاةِ أَبِيهَا ، زَوَّجَهُ إِيَّاهَا عَمُّهَا قُدَامَةُ بْنُ مَظْعُونٍ , فَأَرْغَبَهُمُ الْمُغِيرَةُ بْنُ شُعْبَةَ فِي الصَّدَاقِ , فَقَالَتْ أُمُّ الْجَارِيَةِ لِلْجَارِيَةِ : لا تُجِيزِي , فَكَرِهَتِ الْجَارِيَةُ النِّكَاحَ وَأَعْلَمَتْ رَسُولَ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ ذَلِكَ هِيَ وَأُمُّهَا , فَرَدَّ نِكَاحَهَا رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ , فَنَكَحَهَا الْمُغِيرَةُ بْنُ شُعْبَةَ "
Nofeʼ (rahimahulloh) aytdi: Abdulloh ibn Umar Zaynab bint Usmon ibn Mazʼunga, otasi vafot etganidan keyin uylandi; uni unga amakisi Qudoma ibn Mazʼun nikohlab bergan edi. Soʻng Mugʻiyra ibn Shuʼba ularni mahr bilan qiziqtirdi. Shunda qizning onasi qizga: «Rozilik berma», dedi. Qiz ham bu nikohni yoqtirmadi va u ham, onasi ham buni Rasulullohga ﷺ bildirishdi. Bas, Rasululloh ﷺ uning nikohini rad etdilar va unga Mugʻiyra ibn Shuʼba uylandi.Нофеъ (раҳимаҳуллоҳ) айтди: Абдуллоҳ ибн Умар Зайнаб бинт Усмон ибн Мазъунга, отаси вафот этганидан кейин уйланди; уни унга амакиси Қудома ибн Мазъун никоҳлаб берган эди. Сўнг Муғийра ибн Шуъба уларни маҳр билан қизиқтирди. Шунда қизнинг онаси қизга: «Розилик берма», деди. Қиз ҳам бу никоҳни ёқтирмади ва у ҳам, онаси ҳам буни Расулуллоҳга ﷺ билдиришди. Бас, Расулуллоҳ ﷺ унинг никоҳини рад этдилар ва унга Муғийра ибн Шуъба уйланди.