نَا أَبُو الْعَبَّاسِ مُحَمَّدُ بْنُ مُوسَى بْنِ عَلِيٍّ الدَّوْلابِيُّ , وَيَعْقُوبُ بْنُ إِبْرَاهِيمَ , قَالا : نَا الْحَسَنُ بْنُ عَرَفَةَ , نَا إِسْمَاعِيلُ بْنُ عَيَّاشٍ , عَنْ حُمَيْدِ بْنِ مَالِكٍ اللَّخْمِيِّ , عَنْ مَكْحُولٍ , عَنْ مُعَاذِ بْنِ جَبَلٍ , قَالَ : قَالَ لِي رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ : " يَا مُعَاذُ ، مَا خَلَقَ اللَّهُ شَيْئًا عَلَى وَجْهِ الأَرْضِ أَحَبَّ إِلَيْهِ مِنَ الْعَتَاقِ , وَلا خَلَقَ اللَّهُ شَيْئًا عَلَى وَجْهِ الأَرْضِ أَبْغَضَ إِلَيْهِ مِنَ الطَّلاقِ , فَإِذَا قَالَ الرَّجُلُ لِمَمْلُوكِهِ : أَنْتَ حُرٌّ إِنْ شَاءَ اللَّهُ فَهُوَ حُرٌّ ، وَلا اسْتِثْنَاءَ لَهُ , وَإِذَا قَالَ الرَّجُلُ لامْرَأَتِهِ : أَنْتِ طَالِقٌ إِنْ شَاءَ اللَّهُ ، فَلَهُ اسْتِثْنَاؤُهُ ، وَلا طَلاقَ عَلَيْهِ " ، نَا مُحَمَّدُ بْنُ مُوسَى بْنِ عَلِيٍّ , نَا حُمَيْدُ بْنُ الرَّبِيعِ , نَا يَزِيدُ بْنُ هَارُونَ , أنا إِسْمَاعِيلُ بْنُ عَيَّاشٍ ، بِإِسْنَادِهِ نَحْوَهُ . قَالَ حُمَيْدٌ : قَالَ لِي يَزِيدُ بْنُ هَارُونَ : وَأَيُّ حَدِيثٍ لَوْ كَانَ حُمَيْدُ بْنُ مَالِكٍ اللَّخْمِيُّ مَعْرُوفًا ؟ قُلْتُ : هُوَ جَدِّي , قَالَ يَزِيدُ : سَرَرْتَنِي الآنَ صَارَ حَدِيثًا
Muoz ibn Jabal (roziyallohu anhu) aytdi: menga Rasululloh ﷺ: «Ey Muoz, Alloh yer yuzida (qul) ozod qilishdan koʻra Oʻziga suyukliroq narsani yaratmagan va Alloh yer yuzida taloqdan koʻra Oʻziga yomonroq koʻradigan narsani yaratmagan. Kishi oʻz qanoqiga: ‹Alloh xohlasa, sen ozodsan›, desa, u ozoddir va unga istisno (qilish) yoʻq. Kishi xotiniga: ‹Alloh xohlasa, sen taloqsan›, desa, unga istisnosi (oʻrinli) va unga taloq (voqe boʻlishi) yoʻq», dedilar. Bizga Muhammad ibn Muso ibn Ali, unga Humayd ibn Robeʼ, unga Yazid ibn Horun, unga Ismoil ibn Ayyosh oʻz isnodi bilan shunga oʻxshashini (rivoyat qildi). Humayd aytdi: menga Yazid ibn Horun: «Agar Humayd ibn Molik al-Laxmiy maʼruf (tanilgan) boʻlganida, bu qanday (ajoyib) hadis boʻlar edi!», dedi. Men: «U mening bobom», dedim. Yazid: «Endi meni xursand qilding; (bu) hadis boʻldi», dedi.Муоз ибн Жабал (розияллоҳу анҳу) айтди: менга Расулуллоҳ ﷺ: «Эй Муоз, Аллоҳ ер юзида (қул) озод қилишдан кўра Ўзига суюклироқ нарсани яратмаган ва Аллоҳ ер юзида талоқдан кўра Ўзига ёмонроқ кўрадиган нарсани яратмаган. Киши ўз қаноқига: ‹Аллоҳ хоҳласа, сен озодсан›, деса, у озоддир ва унга истисно (қилиш) йўқ. Киши хотинига: ‹Аллоҳ хоҳласа, сен талоқсан›, деса, унга истисноси (ўринли) ва унга талоқ (воқе бўлиши) йўқ», дедилар. Бизга Муҳаммад ибн Мусо ибн Али, унга Ҳумайд ибн Робеъ, унга Язид ибн Ҳорун, унга Исмоил ибн Айёш ўз исноди билан шунга ўхшашини (ривоят қилди). Ҳумайд айтди: менга Язид ибн Ҳорун: «Агар Ҳумайд ибн Молик ал-Лахмий маъруф (танилган) бўлганида, бу қандай (ажойиб) ҳадис бўлар эди!», деди. Мен: «У менинг бобом», дедим. Язид: «Энди мени хурсанд қилдинг; (бу) ҳадис бўлди», деди.