نَا مُحَمَّدُ بْنُ مَخْلَدٍ , نَا سُلَيْمَانُ بْنُ تَوْبَةَ , نَا أَبُو حُذَيْفَةَ . ح وَنا ابْنُ مَنِيعٍ , نَا دَاوُدُ بْنُ رُشَيْدٍ , نَا مُحَمَّدُ بْنُ سَلَمَةَ , عَنْ مُحَمَّدِ بْنِ إِسْحَاقَ , عَنْ يَزِيدَ بْنِ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ قُسَيْطٍ , عَنْ سَعِيدِ بْنِ الْمُسَيِّبِ , قَالَ : أَبْقَتْ أَمَةٌ لِبَعْضِ الْعَرَبِ فَوَقَعَتْ بِوَادِي الْقُرَى فَانْتَهَتْ إِلَى الْحَيِّ الَّذِي أَبْقَتْ مِنْهُمْ ، فَتَزَوَّجَهَا رَجُلٌ مِنْ بَنِي عُذْرَةَ ، فَنَثَرَتْ لَهُ ذَاتَ بَطْنِهَا ، ثُمَّ عَثَرَ عَلَيْهَا سَيِّدُهَا بَعْدُ فَاسْتَاقَهَا وَوَلَدَهَا , فَقَضَى عُمَرُ لِلْعُذْرِيِّ بِغَرَرِ وَلَدِهِ الْغُرَّةُ لِكُلِّ وَصِيفٍ وَصِيفٌ , وَلِكُلِّ وَصِيفَةٍ وَصِيفَةٌ , وَجَعَلَ ثَمَنَ الْغُرَّةِ إِذْ لَمْ يُوجَدْ عَلَى أَهْلِ الْقُرَى سِتِّينَ دِينَارًا ، أَوْ سَبْعَمِائَةِ دِرْهَمٍ ، وَعَلَى أَهْلِ الْبَادِيَةِ سِتَّ فَرَائِضَ "
Saʼid ibn al-Musayyab dedi: Baʼzi arablarga tegishli bir choʻri qochib ketib, Vodil-Quroga tushib qoldi va oʻzi qochib chiqqan qabilaga yetib bordi. Uzra oʻgʻillaridan bir kishi unga uylandi va u undan farzand koʻrdi. Soʻng xoʻjayini uni topib qoldi va uni ham, bolasini ham haydab ketdi. Shunda Umar (roziyallohu anhu) uzralik kishiga bolasi evaziga gʻurra hukm qildi: har bir oʻgʻil bola uchun bir oʻgʻil xizmatkor, har bir qiz bola uchun bir qiz xizmatkor. Gʻurra topilmagan taqdirda esa uning bahosini shahar ahliga oltmish dinor yoki yetti yuz dirham, badiya ahliga esa oltita (tuya) qilib belgiladi.Саъид ибн ал-Мусайяб деди: Баъзи арабларга тегишли бир чўри қочиб кетиб, Водил-Қурога тушиб қолди ва ўзи қочиб чиққан қабилага етиб борди. Узра ўғилларидан бир киши унга уйланди ва у ундан фарзанд кўрди. Сўнг хўжайини уни топиб қолди ва уни ҳам, боласини ҳам ҳайдаб кетди. Шунда Умар (розияллоҳу анҳу) узралик кишига боласи эвазига ғурра ҳукм қилди: ҳар бир ўғил бола учун бир ўғил хизматкор, ҳар бир қиз бола учун бир қиз хизматкор. Ғурра топилмаган тақдирда эса унинг баҳосини шаҳар аҳлига олтмиш динор ёки етти юз дирҳам, бадия аҳлига эса олтита (туя) қилиб белгилади.