حَدَّثَنَا إِسْمَاعِيلُ بْنُ مُحَمَّدٍ الصَّفَّارُ , نَا الْعَبَّاسُ بْنُ مُحَمَّدٍ , نَا يُونُسُ بْنُ مُحَمَّدٍ , نَا مُجَمِّعُ بْنُ يَعْقُوبَ الأَنْصَارِيُّ , أَخْبَرَنِي أَبِي , عَنْ عَمِّهِ عَبْدِ الرَّحْمَنِ بْنِ يَزِيدَ , عَنْ مُجَمِّعِ بْنِ جَارِيَةَ , قَالَ : " شَهِدْتُ الْحُدَيْبِيَةَ مَعَ رَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ ، فَلَمَّا انْصَرَفْنَا مِنْهَا إِذَا النَّاسُ يُوجِفُونَ الأَبَاعِرَ , قَالَ : فَقَالَ بَعْضُ النَّاسِ لِبَعْضٍ : مَا لِلنَّاسِ مَالُوا إِلَى رَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ ؟ فَخَرَجْنَا نُوجِفُ مَعَ النَّاسِ حَتَّى وَجَدْنَا رَسُولَ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ وَاقِفًا عِنْدَ كُرَاعِ الْغَمِيمِ ، فَلَمَّا اجْتَمَعَ إِلَيْهِ بَعْضُ مَا يُرِيدُ مِنَ النَّاسِ قَرَأَ عَلَيْهِمْ إِنَّا فَتَحْنَا لَكَ فَتْحًا مُبِينًا , قَالَ : فَقَالَ رَجُلٌ مِنْ أَصْحَابِ رَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ : أَوَفَتْحٌ هُوَ ؟ ، قَالَ : إِي وَالَّذِي نَفْسِي بِيَدِهِ إِنَّهُ لَفَتْحٌ , قَالَ : ثُمَّ قُسِمَتْ خَيْبَرُ عَلَى أَهْلِ الْحُدَيْبِيَةِ عَلَى ثَمَانِيَةَ عَشَرَ سَهْمًا ، وَكَانَ الْجَيْشُ أَلْفًا وَخَمْسَمِائَةٍ فِيهِمْ ثَلاثُمِائَةِ فَارِسٍ , قَالَ : فَكَانَ لِلْفَارِسِ سَهْمَانِ ، وَلِلرَّاجِلِ سَهْمٌ "
Mujammiʼ ibn Joriya aytadi: Men Rasululloh ﷺ bilan birga Hudaybiyada qatnashdim. Undan qaytayotganimizda, birdan odamlar tuyalarini haydab ketayotganini koʻrdik. Odamlar bir-birlariga: «Nima boʻldiki, odamlar Rasululloh ﷺ tomon oʻgirildi?» deyishdi. Biz ham odamlar bilan birga tuyalarimizni haydab chiqdik va nihoyat Rasululloh ﷺni Kuroʼul-Gʻamim yonida turgan holda topdik. U zotning huzurlariga oʻzlari istagan odamlarning bir qismi jamlangach, ularga «Albatta, Biz senga ochiq-oydin fath berdik» (oyatini) oʻqib berdilar. Rasululloh ﷺning sahobalaridan bir kishi: «Bu fathmi?» dedi. U zot: «Ha, jonim qoʻlida boʻlgan Zotga qasamki, bu — fathdir», dedilar. Soʻng Xaybar hudaybiyaliklarga oʻn sakkiz ulush qilib taqsimlandi. Lashkar bir ming besh yuz kishi edi, ular orasida uch yuz otliq bor edi. Shunday qilib, otliqqa ikki ulush, piyodaga bir ulush tegdi.Мужаммиъ ибн Жория айтади: Мен Расулуллоҳ ﷺ билан бирга Ҳудайбияда қатнашдим. Ундан қайтаётганимизда, бирдан одамлар туяларини ҳайдаб кетаётганини кўрдик. Одамлар бир-бирларига: «Нима бўлдики, одамлар Расулуллоҳ ﷺ томон ўгирилди?» дейишди. Биз ҳам одамлар билан бирга туяларимизни ҳайдаб чиқдик ва ниҳоят Расулуллоҳ ﷺни Курўул-Ғамим ёнида турган ҳолда топдик. У зотнинг ҳузурларига ўзлари истаган одамларнинг бир қисми жамлангач, уларга «Албатта, Биз сенга очиқ-ойдин фатҳ бердик» (оятини) ўқиб бердилар. Расулуллоҳ ﷺнинг саҳобаларидан бир киши: «Бу фатҳми?» деди. У зот: «Ҳа, жоним қўлида бўлган Зотга қасамки, бу — фатҳдир», дедилар. Сўнг Хайбар ҳудайбияликларга ўн саккиз улуш қилиб тақсимланди. Лашкар бир минг беш юз киши эди, улар орасида уч юз отлиқ бор эди. Шундай қилиб, отлиққа икки улуш, пиёдага бир улуш тегди.