نَا يَعْقُوبُ بْنُ إِبْرَاهِيمَ الْبَزَّازُ , نَا الْحَسَنُ بْنُ عَرَفَةَ , نَا عُمَرُ بْنُ عَبْدِ الرَّحْمَنِ الأَبَّارُ , عَنْ يَحْيَى بْنِ سَعِيدٍ الأَنْصَارِيُّ , عَنِ الْقَاسِمِ , قَالَ : " جَاءَتِ امْرَأَةٌ إِلَى ابْنِ عَبَّاسٍ قَدْ نَذَرَتْ نَحْرَ ابْنِهَا , فَأَمَرَهَا بِالْكَفَّارَةِ , فَقَالَ رَجُلٌ مِنَ الْقَوْمِ : سُبْحَانَ اللَّهِ كَفَّارَةٌ فِي مَعْصِيَةِ اللَّهِ تَعَالَى , فَقَالَ ابْنُ عَبَّاسٍ نَعَمْ قَدْ ذَكَرَ اللَّهُ الظِّهَارَ ، وَأَمَرَ بِالْكَفَّارَةِ "
al-Qosim aytadi: Bir ayol oʻgʻlini soʻyishni nazr qilgan holda Ibn Abbosning huzuriga keldi. U ayolga kafforat berishni buyurdi. Shunda qavmdan bir kishi: «Subhanalloh! Allohga maʼsiyat boʻlgan narsada kafforatmi?» dedi. Ibn Abbos: «Ha, Alloh taolo zihorni zikr qilib, unda kafforatga buyurgan», dedi.ал-Қосим айтади: Бир аёл ўғлини сўйишни назр қилган ҳолда Ибн Аббоснинг ҳузурига келди. У аёлга каффорат беришни буюрди. Шунда қавмдан бир киши: «Субҳаналлоҳ! Аллоҳга маъсият бўлган нарсада каффоратми?» деди. Ибн Аббос: «Ҳа, Аллоҳ таоло зиҳорни зикр қилиб, унда каффоратга буюрган», деди.