نَا الْحُسَيْنُ بْنُ إِسْمَاعِيلَ ، نَا خَلادُ بْنُ أَسْلَمَ , نَا النَّضْرُ بْنُ شُمَيْلٍ , نَا سُلَيْمَانُ بْنُ الْمُغِيرَةِ , نَا أَبُو مُوسَى ، عَنْ أَبِيهِ , عَنِ ابْنٍ لِعَبْدِ اللَّهِ بْنِ مَسْعُودٍ , أَنَّ رَجُلا كَانَ مَعَهُ امْرَأَتُهُ وَهُوَ فِي سَفَرٍ فَوَلَدَتْ فَجَعَلَ الصَّبِيُّ لا يَمُصُّ ، فَأَخَذَ زَوْجُهَا يَمُصُّ لَبَنَهَا وَيَمُجُّهُ ، قَالَ : حَتَّى وَجَدْتُ طَعْمَ لَبَنِهَا فِي حَلْقِي , فَأَتَى أَبَا مُوسَى الأَشْعَرِيَّ ، فَذَكَرَ ذَلِكَ لَهُ , فَقَالَ : حُرِّمَتْ عَلَيْكَ امْرَأَتُكَ , فَأَتَاهُ ابْنُ مَسْعُودٍ ، فَقَالَ : " أَنْتَ الَّذِي تُفْتِي مَا هَذَا بِكَذَا وَكَذَا , وَقَالَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ : لا رَضَاعَ إِلا مَا شَدَّ الْعَظْمَ , وَأَنْبَتَ اللَّحْمَ "
Abdulloh ibn Masʼudning bir oʻgʻlidan rivoyat qilinadi: Bir kishi xotini bilan safarda edi, xotini tugʻdi, chaqaloq esa ema boshlamadi. Shunda eri uning sutini soʻrib, tuflay boshladi va: «Hatto uning sutining taʼmini tomogʻimda his qildim», dedi. U Abu Muso al-Ashʼariyning oldiga kelib, buni unga aytdi. U: «Xotining senga harom boʻldi», dedi. Soʻng uning oldiga Ibn Masʼud kelib: «Sen fatvo berayotgan kishimisan? Bu unday emas! Rasululloh ﷺ: ‹Suyakni mustahkamlagan va goʻsht undirgan narsadan boshqasi emizish (hukmida) emas›, deganlar», dedi.Абдуллоҳ ибн Масъуднинг бир ўғлидан ривоят қилинади: Бир киши хотини билан сафарда эди, хотини туғди, чақалоқ эса эма бошламади. Шунда эри унинг сутини сўриб, туфлай бошлади ва: «Ҳатто унинг сутининг таъмини томоғимда ҳис қилдим», деди. У Абу Мусо ал-Ашъарийнинг олдига келиб, буни унга айтди. У: «Хотининг сенга ҳаром бўлди», деди. Сўнг унинг олдига Ибн Масъуд келиб: «Сен фатво бераётган кишимисан? Бу ундай эмас! Расулуллоҳ ﷺ: ‹Суякни мустаҳкамлаган ва гўшт ундирган нарсадан бошқаси эмизиш (ҳукмида) эмас›, деганлар», деди.