ثنا أَبُو سَهْلِ بْنُ زِيَادٍ ، نَا إِبْرَاهِيمُ بْنُ أَحْمَدَ بْنِ عُمَرَ الْوَكِيعِيُّ , نَا شَيْبَانُ , نَا أَبُو أُمَيَّةَ بْنُ يَعْلَى ، نَا مُوسَى بْنُ عُقْبَةَ , عَنْ إِسْحَاقَ بْنِ يَحْيَى , عَنْ عُبَادَةَ بْنِ الصَّامِتِ , أَنَّ عَبْدَ اللَّهِ بْنَ فُلانٍ نَسِيَ شَيْبَانُ اسْمَهُ أَتَى النَّبِيَّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ , فَقَالَ : يَا رَسُولَ اللَّهِ ، " كُلُّ شَيْءٍ هُوَ لِي فَهُوَ صَدَقَةٌ ، إِلا فَرَسِي وَسِلاحِي , قَالَ : وَكَانَتْ لَهُ أَرْضٌ فَقَبَضَهَا رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فَجَعَلَهَا فِي الأَوْفَاضِ ، أَوِ الأَوْقَاصِ , فَجَاءَ أَبَوَاهُ ، فَقَالا : يَا رَسُولَ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ ، أَطْعِمْنَا مِنْ صَدَقَةِ ابْنِنَا فَوَاللَّهِ مَا لَنَا شَيْءٌ وَإِنَّا لَنَطُوفُ مَعَ الأَوْفَاضِ , فَأَخَذَهَا رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ ، فَدَفَعَهَا إِلَيْهِمَا ، فَمَاتَا فَوَرِثَهَا ابْنُهُمَا الَّذِي كَانَ تَصَدَّقَ بِهَا , فَأَتَى النَّبِيَّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ , فَقَالَ : يَا رَسُولَ اللَّهِ ، صَدَقَتِي الَّتِي كُنْتُ تَصَدَّقْتُ بِهَا فَدَفَعْتَهَا إِلَى وَالِدَيَّ فَمَاتَا أَفَحَلالٌ هِيَ لِي ؟ ، قَالَ : نَعَمْ ، فَكُلْهَا هَنِيئًا مَرِيئًا " ، وَهَذَا أَيْضًا مُرْسَلٌ . إِسْحَاقُ بْنُ يَحْيَى ، ضَعِيفٌ , وَلَمْ يُدْرِكْ عُبَادَةَ , وَأَبُو أُمَيَّةَ بْنُ يَعْلَى مَتْرُوكٌ ، وَاللَّهُ أَعْلَمُ
Uboda ibn Somitdan rivoyat qilinadiki, Abdulloh ibn falonchi — Shayboon uning ismini unutgan — Nabiy ﷺ huzurlariga kelib: «Yo Rasululloh, otim va qurolimdan boshqa menga tegishli har bir narsa sadaqadir», dedi. Uning bir yeri bor edi; Rasululloh ﷺ uni olib, avfozga — yoki avqosga — qilib berdilar. Soʻng ota-onasi kelib: «Yo Rasululloh, bizni oʻgʻlimizning sadaqasidan yediring; Allohga qasamki, bizda hech narsa yoʻq, biz avfoz bilan birga aylanib yuribmiz», dedilar. Shunda Rasululloh ﷺ uni olib, ikkoviga berdilar. Keyin ular vafot etdilar va uni sadaqa qilgan oʻgʻillari unga voris boʻldi. U Nabiy ﷺ huzurlariga kelib: «Yo Rasululloh, men sadaqa qilgan, siz esa ota-onamga bergan sadaqam — ular vafot etdilar — u menga halolmi?» dedi. U zot: «Ha, uni totli va manzur holda yeyaver», dedilar. Bu ham mursaldir. Ishoq ibn Yahyo zaifdir va Ubodaga yetishmagan, Abu Umayya ibn Yaʼlo esa matrukdir. Alloh biluvchiroqdir.Убода ибн Сомитдан ривоят қилинадики, Абдуллоҳ ибн фалончи — Шайбоон унинг исмини унутган — Набий ﷺ ҳузурларига келиб: «Ё Расулуллоҳ, отим ва қуролимдан бошқа менга тегишли ҳар бир нарса садақадир», деди. Унинг бир ери бор эди; Расулуллоҳ ﷺ уни олиб, авфозга — ёки авқосга — қилиб бердилар. Сўнг ота-онаси келиб: «Ё Расулуллоҳ, бизни ўғлимизнинг садақасидан едиринг; Аллоҳга қасамки, бизда ҳеч нарса йўқ, биз авфоз билан бирга айланиб юрибмиз», дедилар. Шунда Расулуллоҳ ﷺ уни олиб, икковига бердилар. Кейин улар вафот этдилар ва уни садақа қилган ўғиллари унга ворис бўлди. У Набий ﷺ ҳузурларига келиб: «Ё Расулуллоҳ, мен садақа қилган, сиз эса ота-онамга берган садақам — улар вафот этдилар — у менга ҳалолми?» деди. У зот: «Ҳа, уни тотли ва манзур ҳолда еявер», дедилар. Бу ҳам мурсалдир. Ишоқ ибн Яҳё заифдир ва Убодага етишмаган, Абу Умайя ибн Яъло эса матрукдир. Аллоҳ билувчироқдир.