حَدَّثَنَا يَعْقُوبُ بْنُ إِبْرَاهِيمَ الْبَزَّازُ , ثنا أَحْمَدُ بْنُ بُدَيْلٍ , ثنا مُفَضَّلُ بْنُ صَالِحٍ , ثنا سِمَاكُ بْنُ حَرْبٍ , عَنْ جَابِرِ بْنِ سَمُرَةَ , قَالَ : صَلَّيْنَا مَعَ رَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ صَلاةً مَكْتُوبَةً , فَضَمَّ يَدَهُ فِي الصَّلاةِ فَلَمَّا صَلَّى قُلْنَا : يَا رَسُولَ اللَّهِ أَحَدَثَ فِي الصَّلاةِ شَيْءٌ ؟ قَالَ : " لا , إِلا أَنَّ الشَّيْطَانَ أَرَادَ أَنْ يَمُرَّ بَيْنَ يَدَيَّ فَخَنَقَتْهُ حَتَّى وَجَدْتُ بَرْدَ لِسَانِهِ عَلَى يَدَيْ , وَأَيْمُ اللَّهِ لَوْلا مَا سَبَقَنِي إِلَيْهِ أَخِي سُلَيْمَانُ لارْتَبَطَ إِلَى سَارِيَةٍ مِنْ سَوَارِي الْمَسْجِدِ حَتَّى يَطُوفَ بِهِ وِلْدَانُ أَهْلِ الْمَدِينَةِ "
Jobir ibn Samura (roziyallohu anhu) aytdi: Rasululloh ﷺ bilan farz namozini oʻqidik. U zot namozda qoʻllarini yumdilar. Namozni oʻqib boʻlgach, biz: «Yo Rasululloh, namozda biror narsa yuz berdimi?» dedik. U zot: «Yoʻq, faqat shayton oldimdan oʻtmoqchi boʻldi, men esa uni boʻgʻdim, hatto tilining sovuqligini qoʻlimda his qildim. Alloh nomi bilan qasamki, agar birodarim Sulaymon mendan oldin unga yetishmaganida edi, u masjid ustunlaridan biriga bogʻlab qoʻyilar va Madina ahlining bolalari uning atrofida aylanib yurishardi», dedilar.Жобир ибн Самура (розияллоҳу анҳу) айтди: Расулуллоҳ ﷺ билан фарз намозини ўқидик. У зот намозда қўлларини юмдилар. Намозни ўқиб бўлгач, биз: «Ё Расулуллоҳ, намозда бирор нарса юз бердими?» дедик. У зот: «Йўқ, фақат шайтон олдимдан ўтмоқчи бўлди, мен эса уни бўғдим, ҳатто тилининг совуқлигини қўлимда ҳис қилдим. Аллоҳ номи билан қасамки, агар биродарим Сулаймон мендан олдин унга етишмаганида эди, у масжид устунларидан бирига боғлаб қўйилар ва Мадина аҳлининг болалари унинг атрофида айланиб юришарди», дедилар.