حَدَّثَنَا عَبْدُ اللَّهِ بْنُ مُحَمَّدِ بْنِ عَبْدِ الْعَزِيزِ ، ثنا دَاوُدُ بْنُ رُشَيْدٍ , ثنا إِسْمَاعِيلُ بْنُ عَيَّاشٍ , حَدَّثَنِي عُبَيْدُ اللَّهِ بْنُ عُمَرَ , وَمُوسَى يَعْنِي ابْنَ عُقْبَةَ , وَعَبْدُ الْعَزِيزِ , عَنْ نَافِعٍ , عَنِ ابْنِ عُمَرَ , عَنْ رَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ " أَنَّهُ كَانَ يُوتِرُ عَلَى رَاحِلَتِهِ , وَيُصَلِّي التَّطَوُّعَ عَلَيْهَا حَيْثُمَا تَوَجَّهَتْ بِهِ يُومِئُ بِرَأْسِهِ إِيمَاءً "
Ibn Umar (roziyallohu anhumo)dan rivoyat qilinadi: Rasululloh ﷺ ulovlari ustida vitr oʻqir, uning ustida qaysi tomonga yuzlangan boʻlsalar, oʻsha tomonga (qaragan holda) nafl namoz oʻqir va boshlari bilan ishora qilar edilar.Ибн Умар (розияллоҳу анҳумо)дан ривоят қилинади: Расулуллоҳ ﷺ уловлари устида витр ўқир, унинг устида қайси томонга юзланган бўлсалар, ўша томонга (қараган ҳолда) нафл намоз ўқир ва бошлари билан ишора қилар эдилар.