حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ نُوحٍ ، ثنا هَارُونُ بْنُ إِسْحَاقَ , ثنا عَبْدَةُ , عَنْ هِشَامِ بْنِ عُرْوَةَ , عَنْ أَبِيهِ , عَنْ سُلَيْمَانَ بْنِ يَسَارٍ , عَنِ الْمِسْوَرِ بْنِ مَخْرَمَةَ , قَالَ : جَاءَ ابْنُ عَبَّاسٍ إِلَى عُمَرَ رَضِيَ اللَّهُ عَنْهُمَا , حِينَ طُعِنَ , فَقَالَ : الصَّلاةُ يَا أَمِيرَ الْمُؤْمِنِينَ , فَقَالَ عُمَرُ : " إِنَّهُ لا حَظَّ فِي الإِسْلامِ لأَحَدٍ أَضَاعَ الصَّلاةَ " , فَصَلَّى عُمَرُ وَجُرْحُهُ يَثْعَبُ دَمًا
Misvar ibn Maxrama (roziyallohu anhu) aytdi: Umar (roziyallohu anhu) xanjarlanganida Ibn Abbos uning oldiga keldi-da: «Namoz, ey amirul-moʻminin!» dedi. Umar: «Albatta, namozni zoye qilgan kishi uchun Islomda hech qanday nasiba yoʻq», dedi. Soʻng Umar yarasidan qon otilib turgan holda namoz oʻqidi.Мисвар ибн Махрама (розияллоҳу анҳу) айтди: Умар (розияллоҳу анҳу) ханжарланганида Ибн Аббос унинг олдига келди-да: «Намоз, эй амирул-мўминин!» деди. Умар: «Албатта, намозни зое қилган киши учун Исломда ҳеч қандай насиба йўқ», деди. Сўнг Умар ярасидан қон отилиб турган ҳолда намоз ўқиди.