أَخْبَرَنَا عَفَّانُ ، حَدَّثَنَا أَبُو عَوَانَةَ ، عَنْ قَتَادَةَ ، عَنْ أَبِي مِجْلَزٍ ، عَنْ ابْنِ عَبَّاسٍ رَضِيَ اللهُ عَنْهُمَا، قَالَ : " كُنَّ نِسَاءَنَا يَخْتَضِبْنَ بِاللَّيْلِ، فَإِذَا أَصْبَحْنَ، فَتَحْنَهُ فَتَوَضَّأْنَ وَصَلَّيْنَ، ثُمَّ يَخْتَضِبْنَ بَعْدَ الصَّلَاةِ، فَإِذَا كَانَ عِنْدَ الظُّهْرِ، فَتَحْنَهُ فَتَوَضَّأْنَ وَصَلَّيْنَ فَأَحْسَنَّ خِضَابًا، وَلَا يَمْنَعُ مِنْ الصَّلَاةِ "
Ibn Abbos (roziyallohu anhumo) aytdi: «Bizning ayollarimiz kechasi xino qoʻyishar, tong otganda uni yechib, tahorat qilib namoz oʻqishar, soʻng namozdan keyin yana xino qoʻyishar edi. Peshin boʻlganda esa uni yechib, tahorat qilib namoz oʻqishar edi va xinolarini chiroyli qilishar edi; bu ularni namozdan toʻsmas edi».Ибн Аббос (розияллоҳу анҳумо) айтди: «Бизнинг аёлларимиз кечаси хино қўйишар, тонг отганда уни ечиб, таҳорат қилиб намоз ўқишар, сўнг намоздан кейин яна хино қўйишар эди. Пешин бўлганда эса уни ечиб, таҳорат қилиб намоз ўқишар эди ва хиноларини чиройли қилишар эди; бу уларни намоздан тўсмас эди».