أَخْبَرَنَا أَبُو الْمُغِيرَةِ ، حَدَّثَنَا الْأَوْزَاعِيُّ ، قَالَ : بَلَغَنِي، أَنَّ عَطَاءَ بْنَ أَبِي رَبَاحٍ ، قَالَ، إِنَّهُ سَمِعَ ابْنَ عَبَّاسٍ رَضِيَ اللَّهُ عَنْهًمَا يُخْبِرُ : أَنَّ رَجُلًا أَصَابَهُ جُرْحٌ فِي عَهْدِ النَّبِيِّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ ثُمَّ أَصَابَهُ احْتِلَامٌ، " فَأُمِرَ بِالِاغْتِسَالِ "، فَمَاتَ، فَبَلَغَ ذَلِكَ النَّبِيَّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فَقَالَ : " قَتَلُوهُ، قَتَلَهُمْ اللَّهُ، أَلَمْ يَكُنْ شِفَاءَ الْعِيِّ السُّؤَالُ؟ "، قَالَ عَطَاءٌ : بَلَغَنِي أَنَّ النَّبِيَّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ سُئِلَ بَعْدَ ذَلِكَ فَقَالَ : " لَوْ غَسَلَ جَسَدَهُ، وَتَرَكَ رَأْسَهُ حَيْثُ أَصَابَهُ الْجُرْحُ "
Avzoiy aytdi: Menga xabar yetishicha, Ato ibn Abu Raboh Ibn Abbos (roziyallohu anhumo)ning shunday xabar berganini eshitgan: Nabiy ﷺ zamonlarida bir kishiga jarohat yetdi, soʻng u ehtilom boʻldi. Unga gʻusl qilish buyurildi va u vafot etdi. Bu Nabiy ﷺga yetganda, u zot: «Uni oʻldirishdi, Alloh ularni oʻldirsin! Bilmaslikning davosi soʻrash emasmidi?» dedilar. Ato aytdi: Menga yetishicha, shundan keyin Nabiy ﷺdan soʻralganida, u zot: «Agar u badanini yuvib, jarohat tekkan boshini (yuvmay) qoldirganida edi (kifoya qilardi)», dedilar.Авзоий айтди: Менга хабар етишича, Ато ибн Абу Рабоҳ Ибн Аббос (розияллоҳу анҳумо)нинг шундай хабар берганини эшитган: Набий ﷺ замонларида бир кишига жароҳат етди, сўнг у эҳтилом бўлди. Унга ғусл қилиш буюрилди ва у вафот этди. Бу Набий ﷺга етганда, у зот: «Уни ўлдиришди, Аллоҳ уларни ўлдирсин! Билмасликнинг давоси сўраш эмасмиди?» дедилар. Ато айтди: Менга етишича, шундан кейин Набий ﷺдан сўралганида, у зот: «Агар у баданини ювиб, жароҳат теккан бошини (ювмай) қолдирганида эди (кифоя қиларди)», дедилар.