حَدَّثَنَا سُلَيْمَانُ بْنُ حَرْبٍ ، حَدَّثَنَا حَمَّادُ بْنُ سَلَمَةَ ، عَنْ الزُّبَيْرِ أَبِي عَبْدِ السَّلَامِ ، عَنْ أَيُّوبَ بْنِ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ مِكْرَزٍ الْفِهْرِيِّ ، عَنْ وَابِصَةَ بْنِ مَعْبَدٍ الْأَسَدِيِّ : أَنّ رَسُولَ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ، قَالَ لِوَابِصَةَ : " جِئْتَ تَسْأَلُ عَنِ الْبِرِّ وَالْإِثْمِ؟ ". قَالَ : قُلْتُ : نَعَمْ. قَالَ : فَجَمَعَ أَصَابِعَهُ فَضَرَبَ بِهَا صَدْرَهُ، وَقَالَ : " اسْتَفْتِ نَفْسَكَ. اسْتَفْتِ قَلْبَكَ يَا وَابِصَةُ ثَلَاثًا الْبِرُّ مَا اطْمَأَنَّتْ إِلَيْهِ النَّفْسُ وَاطْمَأَنَّ إِلَيْهِ الْقَلْبُ، وَالْإِثْمُ مَا حَاكَ فِي النَّفْسِ وَتَرَدَّدَ فِي الصَّدْرِ، وَإِنْ أَفْتَاكَ النَّاسُ وَأَفْتَوْكَ "
Vobisa ibn Maʼbad al-Asadiy (roziyallohu anhu)dan rivoyat qilinadiki, Rasululloh ﷺ Vobisaga: «Yaxshilik va gunoh haqida soʻragani keldingmi?» dedilar. Men: «Ha», dedim. Shunda u zot barmoqlarini yigʻib, koʻkragimga urdilar va: «Oʻzingdan fatvo soʻra, qalbingdan fatvo soʻra, ey Vobisa», deb uch marta takrorladilar. Soʻng: «Yaxshilik — nafs xotirjam boʻlgan va qalb xotirjam boʻlgan narsadir. Gunoh esa — garchi odamlar senga fatvo bersalar-da — nafsda ikkilanish tugʻdiradigan va koʻkrakda shubha uygʻotadigan narsadir», dedilar.Вобиса ибн Маъбад ал-Асадий (розияллоҳу анҳу)дан ривоят қилинадики, Расулуллоҳ ﷺ Вобисага: «Яхшилик ва гуноҳ ҳақида сўрагани келдингми?» дедилар. Мен: «Ҳа», дедим. Шунда у зот бармоқларини йиғиб, кўкрагимга урдилар ва: «Ўзингдан фатво сўра, қалбингдан фатво сўра, эй Вобиса», деб уч марта такрорладилар. Сўнг: «Яхшилик — нафс хотиржам бўлган ва қалб хотиржам бўлган нарсадир. Гуноҳ эса — гарчи одамлар сенга фатво берсалар-да — нафсда иккиланиш туғдирадиган ва кўкракда шубҳа уйғотадиган нарсадир», дедилар.