Abu Hurayra (roziyallohu anhu) aytdi: Rasululloh ﷺ bir kecha xufton namozini kechaning uchdan biri oʻtay deb qolgunicha, yoki shunga yaqin (paytgacha) kechiktirdilar. Soʻng chiqib keldilar; odamlar orasida uxlab yotganlari bor, ular guruh-guruh, halqa-halqa boʻlib (oʻtirar edilar). U zot gʻazablanib: «Agar bir kishi odamlarni bir boʻlak suyakka yoki ikki tuyoqqa chaqirsa — Amr: odamlarni daʼvat qilsa, dedi — ular albatta unga javob berardilar; bu namozdan esa qolib ketyaptilar. Men bir kishiga odamlarga imomlik qilishni buyurib, soʻng oʻzim bu namozdan qolib ketayotgan uylar ahlining ortidan borib, ustlariga olov yoqib yuborishni koʻnglimga tugdim», — dedilar.Абу Ҳурайра (розияллоҳу анҳу) айтди: Расулуллоҳ ﷺ бир кеча хуфтон намозини кечанинг учдан бири ўтай деб қолгунича, ёки шунга яқин (пайтгача) кечиктирдилар. Сўнг чиқиб келдилар; одамлар орасида ухлаб ётганлари бор, улар гуруҳ-гуруҳ, ҳалқа-ҳалқа бўлиб (ўтирар эдилар). У зот ғазабланиб: «Агар бир киши одамларни бир бўлак суякка ёки икки туёққа чақирса — Амр: одамларни даъват қилса, деди — улар албатта унга жавоб берардилар; бу намоздан эса қолиб кетяптилар. Мен бир кишига одамларга имомлик қилишни буюриб, сўнг ўзим бу намоздан қолиб кетаётган уйлар аҳлининг ортидан бориб, устларига олов ёқиб юборишни кўнглимга тугдим», — дедилар.