أَخْبَرَنَا مُحَمَّدُ بْنُ يُوسُفَ ، حَدَّثَنَا إِسْرَائِيلُ ، حَدَّثَنَا أَبُو يَعْفُورٍ الْعَبْدِيُّ ، حَدَّثَنِي مُصْعَبُ بْنُ سَعْدٍ ، قَالَ : كَانَ بَنُو عَبْدِ اللَّهِ بْنِ مَسْعُودٍ إِذَا رَكَعُوا، جَعَلُوا أَيْدِيَهُمْ بَيْنَ أَفْخَاذِهِمْ، فَصَلَّيْتُ إِلَى جَنْبِ سَعْدٍ ، فَصَنَعْتُهُ، فَضَرَبَ يَدِي، فَلَمَّا انْصَرَفَ، قَالَ : يَا بُنَيَّ، اضْرِبْ بِيَدَيْكَ رُكْبَتَيْكَ، ثُمَّ فَعَلْتُهُ مَرَّةً أُخْرَى بَعْدَ ذَلِكَ بِيَوْمٍ فَصَلَّيْتُ إِلَى جَنْبِهِ، فَضَرَبَ يَدِي، فَلَمَّا انْصَرَفَ قَالَ : " كُنَّا نَفْعَلُ هَذَا، وَأُمِرْنَا أَنْ نَضْرِبَ بِالْأَكُفِّ عَلَى الرُّكَبِ " . حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ يُوسُفَ ، عَنْ إِسْرَائِيلَ ، عَنْ أَبِي إِسْحَاقَ ، عَنْ مُصْعَبٍ ، بِإِسْنَادِهِ نَحْوَهُ
Musʼab ibn Saʼd aytadi: Abdulloh ibn Masʼudning oʻgʻillari rukuʼ qilganlarida qoʻllarini sonlari orasiga qoʻyar edilar. Men Saʼdning yonida namoz oʻqidim va shunday qildim, u qoʻlimga urdi. Namozdan boʻshagach: «Ey oʻgʻilcham, qoʻllaringni tizzalaringga qoʻy», dedi. Soʻng bir kundan keyin yana shunday qildim — uning yonida namoz oʻqidim, u qoʻlimga urdi. Namozdan boʻshagach: «Biz buni qilar edik, soʻng bizga kaftlarni tizzalarga qoʻyish buyurildi», dedi. Boshqa sanad bilan ham Musʼabdan shunga oʻxshash rivoyat qilindi.Мусъаб ибн Саъд айтади: Абдуллоҳ ибн Масъуднинг ўғиллари рукуъ қилганларида қўлларини сонлари орасига қўяр эдилар. Мен Саъднинг ёнида намоз ўқидим ва шундай қилдим, у қўлимга урди. Намоздан бўшагач: «Эй ўғилчам, қўлларингни тиззаларингга қўй», деди. Сўнг бир кундан кейин яна шундай қилдим — унинг ёнида намоз ўқидим, у қўлимга урди. Намоздан бўшагач: «Биз буни қилар эдик, сўнг бизга кафтларни тиззаларга қўйиш буюрилди», деди. Бошқа санад билан ҳам Мусъабдан шунга ўхшаш ривоят қилинди.