أَخْبَرَنَا أَبُو نُعَيْمٍ ، حَدَّثَنَا إِبْرَاهِيمُ يَعْنِي : ابْنَ إِسْمَاعِيل بْنِ مُجَمِّعٍ ، قَالَ : أَخْبَرَنِي ابْنُ شِهَابٍ ، عَنْ عَبْدِ الرَّحْمَنِ بْنِ مُعَاذٍ ، عَنْ سُفْيَانَ بْنِ عَبْدِ اللَّهِ ، قَالَ : قُلْتُ : يَا رَسُولَ اللَّهِ مُرْنِي بِأَمْرٍ أَعْتَصِمُ بِهِ. قَالَ : " قُلْ رَبِّيَ اللَّهُ ثُمَّ اسْتَقِمْ ". قَالَ : قُلْتُ : يَا نَبِيَّ اللَّهِ مَا أَكْثَرُ مَا تَخَوَّفُ عَلَيَّ؟. قَالَ : فَأَخَذَ نَبِيُّ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ بِلِسَانِهِ ثُمَّ قَالَ : " هَذَا "
Sufyon ibn Abdulloh (roziyallohu anhu) aytdi: «Ey Allohning Rasuli, menga mahkam ushlaydigan bir ishni buyuring», dedim. U zot: «‹Robbim — Alloh› deb ayt, soʻng mustahkam tur», dedilar. Men: «Ey Allohning Nabiysi, mening haqimda eng koʻp nimadan qoʻrqasiz?» dedim. Shunda Allohning Nabiysi ﷺ oʻz tillarini ushlab: «Mana shundan», dedilar.Суфён ибн Абдуллоҳ (розияллоҳу анҳу) айтди: «Эй Аллоҳнинг Расули, менга маҳкам ушлайдиган бир ишни буюринг», дедим. У зот: «‹Роббим — Аллоҳ› деб айт, сўнг мустаҳкам тур», дедилар. Мен: «Эй Аллоҳнинг Набийси, менинг ҳақимда энг кўп нимадан қўрқасиз?» дедим. Шунда Аллоҳнинг Набийси ﷺ ўз тилларини ушлаб: «Мана шундан», дедилар.