حَدَّثَنَا يَعْلَى ، عَنْ مُحَمَّدِ بْنِ إِسْحَاق ، عَنْ مُحَمَّدِ بْنِ حَبَّانَ نَسَبَهُ إِلَى جَدِّهِ ، عَنْ عَمِّهْ وَاسِعِ بْنِ حَبَّانَ ، قَالَ : تُوُفِّيَ ابْنُ الدَّحْدَاحَةِ، وَكَانَ أَتِيًّا، وَهُوَ الَّذِي لَا يُعْرَفُ لَهُ أَصْلٌ، فَكَانَ فِي بَنِي الْعَجْلَانِ، وَلَمْ يَتْرُكْ عَقِبًا، فَقَالَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ لِعَاصِمِ بْنِ عَدِيٍّ : " هَلْ تَعْلَمُونَ لَهُ فِيكُمْ نَسَبًا؟ قَالَ : مَا نَعْرِفُهُ يَا رَسُولَ اللَّهِ، فَدَعَا ابْنَ أُخْتِهِ، فَأَعْطَاهُ مِيرَاثَهُ
Vosiʼ ibn Habbon dedi: Ibn ad-Dahdaha vafot etdi. U atiy — asli-nasabi bilinmaydigan kishi edi va Banu Ajlon ichida yashardi, ortidan avlod qoldirmadi. Shunda Rasululloh ﷺ Osim ibn Adiyga: «Sizlarning oranglarda uning biror nasabini bilasizlarmi?» dedilar. U: «Uni bilmaymiz, ey Allohning Rasuli», dedi. Soʻng u zot uning singlisining oʻgʻlini chaqirib, unga merosini berdilar.Восиъ ибн Ҳаббон деди: Ибн ад-Даҳдаҳа вафот этди. У атий — асли-насаби билинмайдиган киши эди ва Бану Ажлон ичида яшарди, ортидан авлод қолдирмади. Шунда Расулуллоҳ ﷺ Осим ибн Адийга: «Сизларнинг орангларда унинг бирор насабини биласизларми?» дедилар. У: «Уни билмаймиз, эй Аллоҳнинг Расули», деди. Сўнг у зот унинг синглисининг ўғлини чақириб, унга меросини бердилар.