حَدَّثَنَا زَكَرِيَّا بْنُ عَدِيٍّ ، حَدَّثَنَا عُبَيْدُ اللَّهِ هُوَ ابْنُ عَمْرٍو ، عَنْ عَبْدِ الْكَرِيمِ ، عَنْ الْحَكَمِ ، قَالَ : " إِذَا قَتَلَ الرَّجُلُ أَخَاهُ عَمْدًا، لَمْ يُوَرَّثْ مِنْ مِيرَاثِهِ، وَلَا مِنْ دِيَتِهِ، فَإِذَا قَتَلَهُ خَطَأً، وُرِّثَ مِنْ مِيرَاثِهِ، وَلَمْ يُوَرَّثْ مِنْ دِيَتِهِ . قَالَ : وَكَانَ عَطَاءٌ يَقُولُ ذَلِكَ
Hakam dedi: «Kishi oʻz akasini qasddan oʻldirsa, uning merosidan ham, diyatidan ham voris qilinmaydi; xato bilan oʻldirsa, merosidan voris qilinadi, diyatidan voris qilinmaydi». Rovi aytdi: Atoʼ ham shunday der edi.Ҳакам деди: «Киши ўз акасини қасддан ўлдирса, унинг меросидан ҳам, диятидан ҳам ворис қилинмайди; хато билан ўлдирса, меросидан ворис қилинади, диятидан ворис қилинмайди». Рови айтди: Атў ҳам шундай дер эди.