حَدَّثَنَا سُلَيْمَانُ بْنُ حَرْبٍ ، حَدَّثَنَا شُعْبَةُ ، عَنْ الْحَكَمِ ، عَنْ إِبْرَاهِيمَ ، قَالَ : " كَانَ شُرَيْحٌ لَا يَرْجِعُ عَنْ قَضَاءٍ يَقْضِي بِهِ، فَحَدَّثَهُ الْأَسْوَدُ : أَنَّ عُمَرَ ، قَالَ : إِذَا تَزَوَّجَ الْمَمْلُوكُ الْحُرَّةَ، فَوَلَدَتْ أَوْلَادًا أَحْرَارًا، ثُمَّ عُتِقَ بَعْدَ ذَلِكَ، رَجَعَ الْوَلَاءُ لِمَوَالِي أَبِيهِمْ " ، فَأَخَذَ بِهِ شُرَيْحٌ
Ibrohim aytdi: Shurayh chiqargan hukmidan qaytmas edi. Aswad unga Umarning: qul ozod ayolga uylanib, u ozod farzandlar tugʻsa, soʻng (qul) ozod qilinsa, valo ularning otasining mavlolariga qaytadi, deganini aytdi. Shunda Shurayh shuni oldi.Иброҳим айтди: Шурайҳ чиқарган ҳукмидан қайтмас эди. Асwад унга Умарнинг: қул озод аёлга уйланиб, у озод фарзандлар туғса, сўнг (қул) озод қилинса, вало уларнинг отасининг мавлоларига қайтади, деганини айтди. Шунда Шурайҳ шуни олди.