حَدَّثَنَا يَزِيدُ بْنُ هَارُونَ ، أَنْبَأَنَا هَمَّامٌ ، عَنْ عَاصِمِ بْنِ أَبِي النُّجُودِ ، عَنِ الشَّعْبِيِّ : أَنَّ ابْنَ مَسْعُودٍ كَانَ يَقُولُ : " يَجِيءُ الْقُرْآنُ يَوْمَ الْقِيَامَةِ فَيَشْفَعُ لِصَاحِبِهِ، فَيَكُونُ لَهُ قَائِدًا إِلَى الْجَنَّةِ، وَيَشْهَدُ عَلَيْهِ، وَيَكُونُ لَهُ سَائِقًا إِلَى النَّارِ "
Shaʼbiydan rivoyat qilinadiki, Ibn Masʼud (roziyallohu anhu) aytar edi: «Qurʼon qiyomat kuni kelib, oʻz sohibiga shafoat qiladi va unga jannatga boshlovchi boʻladi; yoki uning zarariga guvohlik beradi va unga doʻzaxga haydovchi boʻladi».Шаъбийдан ривоят қилинадики, Ибн Масъуд (розияллоҳу анҳу) айтар эди: «Қуръон қиёмат куни келиб, ўз соҳибига шафоат қилади ва унга жаннатга бошловчи бўлади; ёки унинг зарарига гувоҳлик беради ва унга дўзахга ҳайдовчи бўлади».