أَخْبَرَنَا مُحَمَّدُ بْنُ الْمُبَارَكِ ، حَدَّثَنَا صَدَقَةُ بْنُ خَالِدٍ ، عَنْ ابْنِ جَابِرٍ ، حَدَّثَنَا شَيْخٌ يُكَنَّى أَبَا عَمْرٍو ، عَنْ مُعَاذِ بْنِ جَبَلٍ ، قَالَ : " سَيَبْلَى الْقُرْآنُ فِي صُدُورِ أَقْوَامٍ كَمَا يَبْلَى الثَّوْبُ، فَيَتَهَافَتُ، يَقْرَءُونَهُ لَا يَجِدُونَ لَهُ شَهْوَةً وَلَا لَذَّةً، يَلْبَسُونَ جُلُودَ الضَّأْنِ عَلَى قُلُوبِ الذِّئَابِ، أَعْمَالُهُمْ طَمَعٌ لَا يُخَالِطُهُ خَوْفٌ، إِنْ قَصَّرُوا، قَالُوا : سَنَبْلُغُ، وَإِنْ أَسَاءُوا، قَالُوا : سَيُغْفَرُ لَنَا، إِنَّا لَا نُشْرِكُ بِاللَّهِ شَيْئًا "
Muoz ibn Jabal (roziyallohu anhu) dedi: «Qurʼon baʼzi qavmlarning koʻkraklarida kiyim eskirgani kabi eskiradi va toʻkilib ketadi. Ular uni oʻqiydilar, unga na ishtiyoq, na lazzat topadilar. Ular boʻrilar qalbi ustiga qoʻy terisini kiyadilar. Amallari — qoʻrquv aralashmagan tamaʼdir. Agar kamchilikka yoʻl qoʻysalar: ‹Yetib olamiz› deydilar; agar yomonlik qilsalar: ‹Bizga magʻfirat qilinadi, axir biz Allohga hech narsani sherik qilmayapmiz-ku› deydilar».Муоз ибн Жабал (розияллоҳу анҳу) деди: «Қуръон баъзи қавмларнинг кўкракларида кийим эскиргани каби эскиради ва тўкилиб кетади. Улар уни ўқийдилар, унга на иштиёқ, на лаззат топадилар. Улар бўрилар қалби устига қўй терисини киядилар. Амаллари — қўрқув аралашмаган тамаъдир. Агар камчиликка йўл қўйсалар: ‹Етиб оламиз› дейдилар; агар ёмонлик қилсалар: ‹Бизга мағфират қилинади, ахир биз Аллоҳга ҳеч нарсани шерик қилмаяпмиз-ку› дейдилар».