Shaʼbiy aytdi: Abdulloh ibn Masʼud (roziyallohu anhu) dedi: «Muhammad ﷺning ashoblaridan bir kishi jinlardan bir kishi bilan uchrashib qoldi va u bilan kurash tushdi; insoniy uni yiqitdi. Shunda insoniy unga: ‹Men seni ozgʻin va nimjon koʻryapman; bilaklaring goʻyo itning bilaklaridek. Ey jinlar jamoasi, sizlar shundaymisizlar yoki ular orasida faqat sen shundaymisan?› dedi. U: ‹Yoʻq, Allohga qasamki, men ular ichida bahaybatlaridanman. Lekin men bilan ikkinchi marta kurash tush; agar meni yiqitsang, senga foyda beradigan bir narsani oʻrgataman› dedi. U yana kurash tushdi va uni yiqitdi. (Insoniy:) ‹Qani, oʻrgat› dedi. U: ‹Xoʻp› dedi va: ‹{Allohu la ilaha illa huval hayyul qoyyum} (Baqara 255) (oyatini) oʻqiysanmi?› dedi. U: ‹Ha› dedi. U dedi: ‹Sen uni qaysi uyda oʻqisang, shayton undan eshakning shamoli kabi shamol chiqarib chiqib ketadi va tonggacha unga kirmaydi›». Abu Muhammad aytdi: az-zaiyl — ozgʻin; ash-shaxit — nimjon; az-zaliyʼ — qovurgʻalari sogʻlom; al-xabaj — shamol (degani).Шаъбий айтди: Абдуллоҳ ибн Масъуд (розияллоҳу анҳу) деди: «Муҳаммад ﷺнинг ашобларидан бир киши жинлардан бир киши билан учрашиб қолди ва у билан кураш тушди; инсоний уни йиқитди. Шунда инсоний унга: ‹Мен сени озғин ва нимжон кўряпман; билакларинг гўё итнинг билакларидек. Эй жинлар жамоаси, сизлар шундаймисизлар ёки улар орасида фақат сен шундаймисан?› деди. У: ‹Йўқ, Аллоҳга қасамки, мен улар ичида баҳайбатлариданман. Лекин мен билан иккинчи марта кураш туш; агар мени йиқитсанг, сенга фойда берадиган бир нарсани ўргатаман› деди. У яна кураш тушди ва уни йиқитди. (Инсоний:) ‹Қани, ўргат› деди. У: ‹Хўп› деди ва: ‹{Аллоҳу ла илаҳа илла ҳувал ҳайюл қойюм} (Бақара 255) (оятини) ўқийсанми?› деди. У: ‹Ҳа› деди. У деди: ‹Сен уни қайси уйда ўқисанг, шайтон ундан эшакнинг шамоли каби шамол чиқариб чиқиб кетади ва тонггача унга кирмайди›». Абу Муҳаммад айтди: аз-заийл — озғин; аш-шахит — нимжон; аз-залийъ — қовурғалари соғлом; ал-хабаж — шамол (дегани).