حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ يُوسُفَ ، عَنْ الْأَوْزَاعِيِّ ، قَالَ : حَدَّثَنِي رَبِيعَةُ بْنُ يَزِيدَ عَنْ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ الدَّيْلَمِيِّ ، قَالَ : دَخَلْتُ عَلَى عَبْدِ اللَّهِ بْنِ عَمْرِو بْنِ الْعَاصِ فِي حَائِطٍ لَهُ بِالطَّائِفِ ، يُقَالُ لَهُ : الْوَهْطُ ، فَإِذَا هُوَ مُخَاصِرٌ فَتًى مِنْ قُرَيْشٍ يُزَنُّ ذَلِكَ الْفَتَى بِشُرْبِ الْخَمْرِ، فَقُلْتُ : خِصَالٌ بَلَغَتْنِي عَنْكَ أَنَّكَ تُحَدِّثُ بِهَا، عَنْ رَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ، أَنَّهُ : مَنْ شَرِبَ الْخَمْرَ شَرْبَةً، لَمْ تُقْبَلْ لَهُ صَلَاةٌ أَرْبَعِينَ صَبَاحًا، فَلَمَّا أَنْ سَمِعَهُ الْفَتَى بِذِكُرُ الْخَمْرَ، اخْتَلَجَ يَدَهُ مِنْ يَدِ عَبْدِ اللَّهِ، ثُمَّ وَلَّى. فَقَالَ عَبْدُ اللَّهِ : اللَّهُمَّ إِنِّي لَا أُحِلُّ لِأَحَدٍ أَنْ يَقُولَ عَلَيَّ مَا لَمْ أَقُلْ، وَإِنِّي سَمِعْتُ رَسُولَ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ، يَقُولُ : " مَنْ شَرِبَ الْخَمْرَ شَرْبَةً، لَمْ تُقْبَلْ لَهُ صَلَاةٌ أَرْبَعِينَ صَبَاحًا، فَإِنْ تَابَ، تَابَ اللَّهُ عَلَيْهِ، فَلَا أَدْرِي فِي الثَّالِثَةِ أَمْ فِي الرَّابِعَةِ : كَانَ حَقًّا عَلَى اللَّهِ أَنْ يَسْقِيَهُ مِنْ رَدْغَةِ الْخَبَالِ يَوْمَ الْقِيَامَةِ "
Abdulloh ibn ad-Daylamiy aytdi: Men Toifdagi al-Vaht deb ataladigan bogʻida Abdulloh ibn Amr ibn al-Osning huzuriga kirdim. U qurayshlik bir yigitning qoʻlidan tutib turgan ekan — oʻsha yigitni xamr ichishda ayblashardi. Men: «Menga sizdan (shunday xabar) yetdiki, siz Rasululloh ﷺdan baʼzi xislatlarni rivoyat qilar ekansiz: kim xamrni bir marta ichsa, qirq kun uning namozi qabul qilinmaydi», dedim. Yigit xamr zikr qilinganini eshitgach, qoʻlini Abdullohning qoʻlidan tortib oldi-da, yuz oʻgirib ketdi. Shunda Abdulloh: «Allohim, men hech kimga men aytmagan narsani menga nisbat berishini halol qilmayman. Men Rasululloh ﷺning shunday deganlarini eshitdim: ‹Kim xamrni bir marta ichsa, qirq kun uning namozi qabul qilinmaydi; agar tavba qilsa, Alloh uning tavbasini qabul qiladi. Uchinchisidami yoki toʻrtinchisidami — bilmayman: Allohning uni qiyomat kuni radgʻatul-xabol (jahannam ahlining yiringi)dan ichirishi haq boʻlib qoladi›», dedi.Абдуллоҳ ибн ад-Дайламий айтди: Мен Тоифдаги ал-Ваҳт деб аталадиган боғида Абдуллоҳ ибн Амр ибн ал-Оснинг ҳузурига кирдим. У қурайшлик бир йигитнинг қўлидан тутиб турган экан — ўша йигитни хамр ичишда айблашарди. Мен: «Менга сиздан (шундай хабар) етдики, сиз Расулуллоҳ ﷺдан баъзи хислатларни ривоят қилар экансиз: ким хамрни бир марта ичса, қирқ кун унинг намози қабул қилинмайди», дедим. Йигит хамр зикр қилинганини эшитгач, қўлини Абдуллоҳнинг қўлидан тортиб олди-да, юз ўгириб кетди. Шунда Абдуллоҳ: «Аллоҳим, мен ҳеч кимга мен айтмаган нарсани менга нисбат беришини ҳалол қилмайман. Мен Расулуллоҳ ﷺнинг шундай деганларини эшитдим: ‹Ким хамрни бир марта ичса, қирқ кун унинг намози қабул қилинмайди; агар тавба қилса, Аллоҳ унинг тавбасини қабул қилади. Учинчисидами ёки тўртинчисидами — билмайман: Аллоҳнинг уни қиёмат куни радғатул-хабол (жаҳаннам аҳлининг йиринги)дан ичириши ҳақ бўлиб қолади›», деди.