أَخْبَرَنَا أَبُو نُعَيْمٍ ، حَدَّثَنَا سُفْيَانُ ، عَنْ عَطَاءِ بْنِ السَّائِبِ ، قَالَ : سَمِعْتُ عَبْدَ الرَّحْمَنِ بْنَ أَبِي لَيْلَى ، يَقُولُ : " لَقَدْ أَدْرَكْتُ فِي هَذَا الْمَسْجِدِ عِشْرِينَ وَمِائَةً مِنْ الْأَنْصَارِ، وَمَا مِنْهُمْ مِنْ أَحَدٍ يُحَدِّثُ بِحَدِيثٍ إِلَّا وَدَّ أَنَّ أَخَاهُ كَفَاهُ الْحَدِيثَ، وَلَا يُسْأَلُ عَنْ فُتْيَا إِلَّا وَدَّ أَنَّ أَخَاهُ كَفَاهُ الْفُتْيَا "
Abdurrahmon ibn Abu Laylo aytdi: «Men bu masjidda ansorlardan bir yuz yigirma kishiga yetishdim. Ulardan biror kishi hadis aytmas ediki, birodari uni hadis (aytish)dan kifoya qilishini istamagan boʻlsa; va undan fatvo soʻralmas ediki, birodari uni fatvo (berish)dan kifoya qilishini istamagan boʻlsa».Абдурраҳмон ибн Абу Лайло айтди: «Мен бу масжидда ансорлардан бир юз йигирма кишига етишдим. Улардан бирор киши ҳадис айтмас эдики, биродари уни ҳадис (айтиш)дан кифоя қилишини истамаган бўлса; ва ундан фатво сўралмас эдики, биродари уни фатво (бериш)дан кифоя қилишини истамаган бўлса».