أَخْبَرَنَا مُحَمَّدُ بْنُ حُمَيْدٍ ، حَدَّثَنَا جَرِيرٌ ، عَنْ عَاصِمٍ ، عَنْ ابْنِ سِيرِينَ ، قَالَ : " كَانُوا لَا يَسْأَلُونَ عَنْ الْإِسْنَادِ، ثُمَّ سَأَلُوا بَعْدُ لِيَعْرِفُوا مَنْ كَانَ صَاحِبَ سُنَّةٍ أَخَذُوا عَنْهُ، وَمَنْ لَمْ يَكُنْ صَاحِبَ سُنَّةٍ، لَمْ يَأْخُذُوا عَنْهُ " ، قَالَ أَبُو مُحَمَّد : مَا أَظُنُّهُ سَمِعَهُ مِنْ عَاصِمٍ
Ibn Siyrin aytdi: «Ular isnod haqida soʻramas edilar. Soʻng keyinroq soʻraydigan boʻldilar — kim sunnat sohibi boʻlsa, undan olardilar; kim sunnat sohibi boʻlmasa, undan olmasdilar». Abu Muhammad aytdi: Uni Osimdan eshitgan deb oʻylamayman.Ибн Сийрин айтди: «Улар иснод ҳақида сўрамас эдилар. Сўнг кейинроқ сўрайдиган бўлдилар — ким суннат соҳиби бўлса, ундан олардилар; ким суннат соҳиби бўлмаса, ундан олмасдилар». Абу Муҳаммад айтди: Уни Осимдан эшитган деб ўйламайман.