عن إبراهيم بن سويد النخعي حدثنا عبد الملك بن أبي سليمان عن عطاء، قال: دخَلْتُ أنا وعُبيدُ بنُ عُميرٍ على عائشةَ فقالت لِعُبيدِ بنِ عُميرٍ : قد آن لك أنْ تزورَنا فقال : أقولُ يا أمَّهْ كما قال الأوَّلُ : زُرْ غِبًّا تزدَدْ حُبًّا قال : فقالت : دعُونا مِن رَطانتِكم هذه قال ابنُ عُميرٍ : أخبِرينا بأعجَبِ شيءٍ رأَيْتِه مِن رسولِ اللهِ صلَّى اللهُ عليه وسلَّم قال : فسكَتَتْ ثمَّ قالت : لَمَّا كان ليلةٌ مِن اللَّيالي قال : ( يا عائشةُ ذَرِيني أتعبَّدِ اللَّيلةَ لربِّي ) قُلْتُ : واللهِ إنِّي لَأُحِبُّ قُرْبَك وأُحِبُّ ما سرَّك قالت : فقام فتطهَّر ثمَّ قام يُصَلِّي قالت : فلم يزَلْ يبكي حتَّى بَلَّ حجرَه قالت : ثمَّ بكى فلم يزَلْ يبكي حتَّى بَلَّ لِحيتَه قالت : ثمَّ بكى فلم يزَلْ يبكي حتَّى بَلَّ الأرضَ فجاء بلالٌ يُؤذِنُه بالصَّلاةِ فلمَّا رآه يبكي قال : يا رسولَ اللهِ لِمَ تَبكي وقد غفَر اللهُ لك ما تقدَّم وما تأخَّر ؟ قال : ( أفلا أكونُ عبدًا شكورًا لقد نزَلَتْ علَيَّ اللَّيلةَ آيةٌ، ويلٌ لِمَن قرَأها ولم يتفكَّرْ فيها {إِنَّ فِي خَلْقِ السَّمَوَاتِ وَالْأَرْضِ) [آل عمران: 190] ) الآيةَ كلَّها.
Ato (rahimahulloh) aytdi: Men va Ubayd ibn Umayr Oisha (roziyallohu anho)ning huzuriga kirdik. U Ubayd ibn Umayrga: «Bizni ziyorat qilishing vaqti keldi», dedi. U: «Ey ona, men avvalgi (kishi) aytganday aytaman: ‹Goh-goh ziyorat qil, muhabbating ortadi›», dedi. Shunda u (Oisha): «Bizni bu safsatalaringizdan qoʻying», dedi. Ibn Umayr: «Bizga Rasululloh ﷺdan koʻrgan eng ajoyib narsangni xabar bergin», dedi. U jim qoldi, soʻng dedi: Kechalardan bir kecha boʻlganda, u zot: «Ey Oisha, bu kecha meni Robbimga ibodat qilishimga qoʻy», dedilar. Men: «Allohga qasamki, men sizga yaqin boʻlishni ham, sizni xursand qiladigan narsani ham yaxshi koʻraman», dedim. (Oisha) dedi: Bas, u zot turib tahorat qildilar, soʻng namozga turdilar. U zot toki bagʻirlarini hoʻl qilgunlaricha yigʻlayverdilar. Soʻng yigʻladilar, toki soqollarini hoʻl qilgunlaricha yigʻlayverdilar. Soʻng yigʻladilar, toki yerni hoʻl qilgunlaricha yigʻlayverdilar. Shunda Bilol namozga chaqirgani keldi va u zotning yigʻlayotganlarini koʻrgach: «Yo Rasululloh, Alloh sizning avvalgi va keyingi (gunohlaringizni) magʻfirat qilgan boʻlsa, nega yigʻlayapsiz?» dedi. U zot: «Shukr qiluvchi banda boʻlmaymi? Bu kecha menga bir oyat nozil boʻldi; uni oʻqib, u haqda tafakkur qilmagan kishiga voy boʻlsin: {Albatta, osmonlar va yerning yaratilishida…} (Oli Imron 190)», dedilar — (deb) oyatning hammasini (zikr qildi).Ато (раҳимаҳуллоҳ) айтди: Мен ва Убайд ибн Умайр Оиша (розияллоҳу анҳо)нинг ҳузурига кирдик. У Убайд ибн Умайрга: «Бизни зиёрат қилишинг вақти келди», деди. У: «Эй она, мен аввалги (киши) айтгандай айтаман: ‹Гоҳ-гоҳ зиёрат қил, муҳаббатинг ортади›», деди. Шунда у (Оиша): «Бизни бу сафсаталарингиздан қўйинг», деди. Ибн Умайр: «Бизга Расулуллоҳ ﷺдан кўрган энг ажойиб нарсангни хабар бергин», деди. У жим қолди, сўнг деди: Кечалардан бир кеча бўлганда, у зот: «Эй Оиша, бу кеча мени Роббимга ибодат қилишимга қўй», дедилар. Мен: «Аллоҳга қасамки, мен сизга яқин бўлишни ҳам, сизни хурсанд қиладиган нарсани ҳам яхши кўраман», дедим. (Оиша) деди: Бас, у зот туриб таҳорат қилдилар, сўнг намозга турдилар. У зот токи бағирларини ҳўл қилгунларича йиғлайвердилар. Сўнг йиғладилар, токи соқолларини ҳўл қилгунларича йиғлайвердилар. Сўнг йиғладилар, токи ерни ҳўл қилгунларича йиғлайвердилар. Шунда Билол намозга чақиргани келди ва у зотнинг йиғлаётганларини кўргач: «Ё Расулуллоҳ, Аллоҳ сизнинг аввалги ва кейинги (гуноҳларингизни) мағфират қилган бўлса, нега йиғлаяпсиз?» деди. У зот: «Шукр қилувчи банда бўлмайми? Бу кеча менга бир оят нозил бўлди; уни ўқиб, у ҳақда тафаккур қилмаган кишига вой бўлсин: {Албатта, осмонлар ва ернинг яратилишида…} (Оли Имрон 190)», дедилар — (деб) оятнинг ҳаммасини (зикр қилди).