(Abu Saʼid al-Xudriy (roziyallohu anhu) aytdi:) Biz bir safarimizda edik; (bir joyga) tushdik. Shunda bir joriya (qiz) kelib: «Albatta (bizning) qabila boshligʻi — chaq(magan) (ilon-chayon chaqib, betob); bizning (erkak) kishilarimiz esa gʻoyib (yoʻq); sizlarda bir damlovchi (ruqya qiluvchi) bormi?» dedi. Shunda biz uni damlashda (ruqyada) (mohir deb) sanamagan bir kishi u bilan (birga) turdi; u (oʻsha kishi) unga damladi (oʻqib damladi); u (bemor) sogʻaydi. (Bemor) unga oʻttiz qoʻy(ni inʼom qilishni) buyurdi va bizga sut ichirdi. (Damlovchi) qaytgach, biz unga: «Sen ruqyani yaxshi bilar edingmi, yoki (avval) damlar edingmi?» dedik. U: «Yoʻq, men faqat Ummul-Kitob (al-Fotiha) bilan damladim», dedi. Biz: «Paygʻambar ﷺning oldiga borguncha — yoki (u zotdan) soʻraguncha — hech narsa (qilmanglar)», dedik. Madinaga kelganimizda, biz buni Paygʻambar ﷺga zikr qildik. U zot: «Uning (al-Fotihaning) ruqya ekanini unga kim bildirdi? (Qoʻylarni) taqsimlanglar va menga (ham) bir ulush ajratinglar», dedilar.(Абу Саъид ал-Худрий (розияллоҳу анҳу) айтди:) Биз бир сафаримизда эдик; (бир жойга) тушдик. Шунда бир жория (қиз) келиб: «Албатта (бизнинг) қабила бошлиғи — чақ(маган) (илон-чаён чақиб, бетоб); бизнинг (эркак) кишиларимиз эса ғойиб (йўқ); сизларда бир дамловчи (руқя қилувчи) борми?» деди. Шунда биз уни дамлашда (руқяда) (моҳир деб) санамаган бир киши у билан (бирга) турди; у (ўша киши) унга дамлади (ўқиб дамлади); у (бемор) соғайди. (Бемор) унга ўттиз қўй(ни инъом қилишни) буюрди ва бизга сут ичирди. (Дамловчи) қайтгач, биз унга: «Сен руқяни яхши билар эдингми, ёки (аввал) дамлар эдингми?» дедик. У: «Йўқ, мен фақат Уммул-Китоб (ал-Фотиҳа) билан дамладим», деди. Биз: «Пайғамбар ﷺнинг олдига боргунча — ёки (у зотдан) сўрагунча — ҳеч нарса (қилманглар)», дедик. Мадинага келганимизда, биз буни Пайғамбар ﷺга зикр қилдик. У зот: «Унинг (ал-Фотиҳанинг) руқя эканини унга ким билдирди? (Қўйларни) тақсимланглар ва менга (ҳам) бир улуш ажратинглар», дедилар.