Oisha (roziyallohu anho)dan rivoyat qilinadi: Rasululloh ﷺ bir kishini sariyaga (kichik harbiy guruhga) sarkarda qilib joʻnatdilar. U namozlarida sheriklariga (Qurʼon) oʻqir va {Qul huvallohu ahad} bilan ({Aytgin: U Alloh yagonadir} bilan) tugatar edi. Ular qaytib kelganlarida bu narsa Rasululloh ﷺ ga aytildi. Shunda u zot: «Undan soʻranglar, nima uchun bunday qilar ekan?» — dedilar. Ular soʻraganlarida u: «Chunki u Rahmonning sifatidir, shu sababli men uni oʻqishni yaxshi koʻraman», — dedi. Shunda Rasululloh ﷺ: «Unga xabar beringlarki, Alloh ham uni yaxshi koʻradi», — dedilar.Оиша (розияллоҳу анҳо)дан ривоят қилинади: Расулуллоҳ ﷺ бир кишини сарияга (кичик ҳарбий гуруҳга) саркарда қилиб жўнатдилар. У намозларида шерикларига (Қуръон) ўқир ва {Қул ҳуваллоҳу аҳад} билан ({Айтгин: У Аллоҳ ягонадир} билан) тугатар эди. Улар қайтиб келганларида бу нарса Расулуллоҳ ﷺ га айтилди. Шунда у зот: «Ундан сўранглар, нима учун бундай қилар экан?» — дедилар. Улар сўраганларида у: «Чунки у Раҳмоннинг сифатидир, шу сабабли мен уни ўқишни яхши кўраман», — деди. Шунда Расулуллоҳ ﷺ: «Унга хабар берингларки, Аллоҳ ҳам уни яхши кўради», — дедилар.