حَدَّثَنَا أَبُو بَكْرِ بْنُ أَبِي شَيْبَةَ، حَدَّثَنَا إِسْمَاعِيلُ ابْنُ عُلَيَّةَ، عَنْ سَعِيدٍ، عَنْ قَتَادَةَ، عَنْ سَالِمِ بْنِ أَبِي الْجَعْدِ، عَنْ مَعْدَانَ بْنِ أَبِي طَلْحَةَ الْيَعْمُرِيِّ، أَنَّ عُمَرَ بْنَ الْخَطَّابِ، قَامَ خَطِيبًا يَوْمَ الْجُمُعَةِ أَوْ خَطَبَهُمْ يَوْمَ الْجُمُعَةِ فَحَمِدَ اللَّهَ وَأَثْنَى عَلَيْهِ وَقَالَ إِنِّي وَاللَّهِ مَا أَدَعُ بَعْدِي شَيْئًا هُوَ أَهَمُّ إِلَىَّ مِنْ أَمْرِ الْكَلاَلَةِ وَقَدْ سَأَلْتُ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم فَمَا أَغْلَظَ لِي فِي شَىْءٍ مَا أَغْلَظَ لِي فِيهَا حَتَّى طَعَنَ بِإِصْبَعِهِ فِي جَنْبِي أَوْ فِي صَدْرِي ثُمَّ قَالَ " يَا عُمَرُ تَكْفِيكَ آيَةُ الصَّيْفِ الَّتِي نَزَلَتْ فِي آخِرِ سُورَةِ النِّسَاءِ " .
Maʼdon ibn Abu Talha al-Yaʼmuriy (rahimahulloh)dan rivoyat qilinadi: Umar ibn al-Xattob (roziyallohu anhu) juma kuni xutba oʻqishga turdi, Allohga hamd va sano aytib, dedi: «Alloh nomiga qasamki, men oʻzimdan keyin kalola (varissiz vafot etuvchi) masalasidan koʻra menga muhimroq boʻlgan biror narsani qoldirmayapman. Men Rasululloh ﷺ dan soʻragan edim, u zot menga hech qachon biror narsada bunchalik qattiq gapirmagan edilar, hatto barmoqlarini yonimga yoki koʻksimga sanchib: ‹Ey Umar, senga Niso surasining oxirida yoz faslida nozil boʻlgan oyat kifoyadir›, dedilar».Маъдон ибн Абу Талҳа ал-Яъмурий (раҳимаҳуллоҳ)дан ривоят қилинади: Умар ибн ал-Хаттоб (розияллоҳу анҳу) жума куни хутба ўқишга турди, Аллоҳга ҳамд ва сано айтиб, деди: «Аллоҳ номига қасамки, мен ўзимдан кейин калола (вариссиз вафот этувчи) масаласидан кўра менга муҳимроқ бўлган бирор нарсани қолдирмаяпман. Мен Расулуллоҳ ﷺ дан сўраган эдим, у зот менга ҳеч қачон бирор нарсада бунчалик қаттиқ гапирмаган эдилар, ҳатто бармоқларини ёнимга ёки кўксимга санчиб: ‹Эй Умар, сенга Нисо сурасининг охирида ёз фаслида нозил бўлган оят кифоядир›, дедилар».