حَدَّثَنَا أَبُو بَكْرِ بْنُ أَبِي شَيْبَةَ، حَدَّثَنَا وَكِيعٌ، عَنْ أَيْمَنَ بْنِ نَابِلٍ، عَنْ قُدَامَةَ بْنِ عَبْدِ اللَّهِ الْعَامِرِيِّ، قَالَ رَأَيْتُ رَسُولَ اللَّهِ ـ صلى الله عليه وسلم ـ رَمَى الْجَمْرَةَ يَوْمَ النَّحْرِ عَلَى نَاقَةٍ لَهُ صَهْبَاءَ لاَ ضَرْبَ وَلاَ طَرْدَ وَلاَ إِلَيْكَ إِلَيْكَ .
Qudoma ibn Abdulloh al-Omiriy (roziyallohu anhu)dan rivoyat qilinadi: «Men Rasululloh ﷺni Nahr kuni oʻzlarining qizgʻish tusli tuyalari ustida jamraga tosh otganlarini koʻrdim. Na kaltaklash, na haydash, na ‹naringga, naringga› deyish bor edi.»Қудома ибн Абдуллоҳ ал-Омирий (розияллоҳу анҳу)дан ривоят қилинади: «Мен Расулуллоҳ ﷺни Наҳр куни ўзларининг қизғиш тусли туялари устида жамрага тош отганларини кўрдим. На калтаклаш, на ҳайдаш, на ‹нарингга, нарингга› дейиш бор эди.»