حَدَّثَنَا أَبُو بَكْرِ بْنُ أَبِي شَيْبَةَ، حَدَّثَنَا سَعِيدُ بْنُ سُلَيْمَانَ، عَنْ عَبَّادٍ، عَنِ الْجُرَيْرِيِّ، عَنْ أَبِي نَضْرَةَ، عَنْ أَبِي سَعِيدٍ، قَالَ كَانَ رَسُولُ اللَّهِ ـ صلى الله عليه وسلم ـ يَتَعَوَّذُ مِنْ عَيْنِ الْجَانِّ وَأَعْيُنِ الإِنْسِ فَلَمَّا نَزَلَتِ الْمُعَوِّذَتَانِ أَخَذَهُمَا وَتَرَكَ مَا سِوَى ذَلِكَ .
Abu Said al-Xudriy (roziyallohu anhu) shunday dedi: Rasululloh ﷺ jinlarning koʻzi va insonlarning koʻzlaridan panoh tilar edilar. Muavvizatayn (soʻnggi ikki sura) nozil boʻlgach, u zot shu ikkisini oldilar-da, boshqasini tark etdilar.Абу Саид ал-Худрий (розияллоҳу анҳу) шундай деди: Расулуллоҳ ﷺ жинларнинг кўзи ва инсонларнинг кўзларидан паноҳ тилар эдилар. Муаввизатайн (сўнгги икки сура) нозил бўлгач, у зот шу иккисини олдилар-да, бошқасини тарк этдилар.