حَدَّثَنَا أَبُو بَكْرِ بْنُ أَبِي شَيْبَةَ، حَدَّثَنَا سُفْيَانُ بْنُ عُيَيْنَةَ، عَنْ عَمْرِو بْنِ دِينَارٍ، عَنْ عُرْوَةَ بْنِ عَامِرٍ، عَنْ عُبَيْدِ بْنِ رِفَاعَةَ الزُّرَقِيِّ، قَالَ قَالَتْ أَسْمَاءُ يَا رَسُولَ اللَّهِ إِنَّ بَنِي جَعْفَرٍ تُصِيبُهُمُ الْعَيْنُ فَأَسْتَرْقِي لَهُمْ قَالَ " نَعَمْ فَلَوْ كَانَ شَىْءٌ سَابَقَ الْقَدَرَ سَبَقَتْهُ الْعَيْنُ " .
Asma (roziyallohu anho) shunday dedi: «Ey Allohning Rasuli, Jaʼfarning bolalariga koʻz tegyapti, ularga ruqya qildirsam boʻladimi?» U zot: «Ha, agar biror narsa qazoni ortda qoldiradigan boʻlganida, koʻz tegishi uni ortda qoldirar edi», dedilar.Асма (розияллоҳу анҳо) шундай деди: «Эй Аллоҳнинг Расули, Жаъфарнинг болаларига кўз тегяпти, уларга руқя қилдирсам бўладими?» У зот: «Ҳа, агар бирор нарса қазони ортда қолдирадиган бўлганида, кўз тегиши уни ортда қолдирар эди», дедилар.