حَدَّثَنَا أَيُّوبُ بْنُ مُحَمَّدٍ الرَّقِّيُّ، حَدَّثَنَا مُعَمَّرُ بْنُ سُلَيْمَانَ، حَدَّثَنَا عَبْدُ اللَّهِ بْنُ بِشْرٍ، عَنِ الأَعْمَشِ، عَنْ عَمْرِو بْنِ مُرَّةَ، عَنْ يَحْيَى بْنِ الْجَزَّارِ، عَنِ ابْنِ أُخْتِ، زَيْنَبَ امْرَأَةِ عَبْدِ اللَّهِ عَنْ زَيْنَبَ، قَالَتْ كَانَتْ عَجُوزٌ تَدْخُلُ عَلَيْنَا تَرْقِي مِنَ الْحُمْرَةِ وَكَانَ لَنَا سَرِيرٌ طَوِيلُ الْقَوَائِمِ وَكَانَ عَبْدُ اللَّهِ إِذَا دَخَلَ تَنَحْنَحَ وَصَوَّتَ فَدَخَلَ يَوْمًا فَلَمَّا سَمِعَتْ صَوْتَهُ احْتَجَبَتْ مِنْهُ فَجَاءَ فَجَلَسَ إِلَى جَانِبِي فَمَسَّنِي فَوَجَدَ مَسَّ خَيْطٍ فَقَالَ مَا هَذَا فَقُلْتُ رُقًى لِي فِيهِ مِنَ الْحُمْرَةِ فَجَذَبَهُ وَقَطَعَهُ فَرَمَى بِهِ وَقَالَ لَقَدْ أَصْبَحَ آلُ عَبْدِ اللَّهِ أَغْنِيَاءَ عَنِ الشِّرْكِ سَمِعْتُ رَسُولَ اللَّهِ ـ صلى الله عليه وسلم ـ يَقُولُ " إِنَّ الرُّقَى وَالتَّمَائِمَ وَالتِّوَلَةَ شِرْكٌ " . قُلْتُ فَإِنِّي خَرَجْتُ يَوْمًا فَأَبْصَرَنِي فُلاَنٌ فَدَمَعَتْ عَيْنِي الَّتِي تَلِيهِ فَإِذَا رَقَيْتُهَا سَكَنَتْ دَمْعَتُهَا وَإِذَا تَرَكْتُهَا دَمَعَتْ . قَالَ ذَاكِ الشَّيْطَانُ إِذَا أَطَعْتِيهِ تَرَكَكِ وَإِذَا عَصَيْتِيهِ طَعَنَ بِإِصْبَعِهِ فِي عَيْنِكِ وَلَكِنْ لَوْ فَعَلْتِ كَمَا فَعَلَ رَسُولُ اللَّهِ ـ صلى الله عليه وسلم ـ كَانَ خَيْرًا لَكِ وَأَجْدَرَ أَنْ تَشْفِينَ تَنْضَحِينَ فِي عَيْنِكِ الْمَاءَ وَتَقُولِينَ " أَذْهِبِ الْبَاسْ رَبَّ النَّاسْ اشْفِ أَنْتَ الشَّافِي لاَ شِفَاءَ إِلاَّ شِفَاؤُكَ شِفَاءً لاَ يُغَادِرُ سَقَمًا " .
Zaynab (roziyallohu anho)dan rivoyat qilinadi: Bir kampir bizning oldimizga kelib, qizil yaradan (surunkali kasallikdan) ruqya qilar edi. Bizning oyoqlari uzun karavotimiz bor edi. Abdulloh kirsa, tomogʻini qirib, tovush chiqarar edi. Bir kuni u kirdi. Kampir uning tovushini eshitib, undan berkindi. Abdulloh kelib, yonimga oʻtirdi va menga qoʻli tegib, bir ipni sezib qoldi. U: «Bu nima?» dedi. Men: «Qizil yaradan menga qilingan ruqya», dedim. U ipni tortib uzdi va uloqtirib: «Abdullohning oilasi shirkdan behojat boʻldi. Men Rasululloh ﷺ: ‹Albatta ruqya, tumor va tivalalar (sehr turlari) shirkdir›, deganlarini eshitdim», dedi. Men: «Men bir kuni chiqib ketgan edim, falonchi menga qarab qoldi va unga yaqin koʻzimdan yosh oqa boshladi. Uni ruqya qilsam, yoshi tinardi, tashlab qoʻysam, yosh oqardi», dedim. U: «U shaytondir. Unga itoat qilsang, seni tark etadi, unga qarshi chiqsang, koʻzingga barmogʻi bilan sanchadi. Lekin Rasululloh ﷺ qilganlaridek qilsang, sen uchun yaxshiroq va shifo topishingga munosibroq boʻladi. Koʻzingga suv sepib: ‹Ey odamlarning Robbi, dardni ketkaz, shifo ber. Shifo beruvchi Senman. Sening shifoingdan boshqa shifo yoʻq. Hech qanday xastalik qoldirmaydigan shifo ber›, deb ayt», dedi.Зайнаб (розияллоҳу анҳо)дан ривоят қилинади: Бир кампир бизнинг олдимизга келиб, қизил ярадан (сурункали касалликдан) руқя қилар эди. Бизнинг оёқлари узун каравотимиз бор эди. Абдуллоҳ кирса, томоғини қириб, товуш чиқарар эди. Бир куни у кирди. Кампир унинг товушини эшитиб, ундан беркинди. Абдуллоҳ келиб, ёнимга ўтирди ва менга қўли тегиб, бир ипни сезиб қолди. У: «Бу нима?» деди. Мен: «Қизил ярадан менга қилинган руқя», дедим. У ипни тортиб узди ва улоқтириб: «Абдуллоҳнинг оиласи ширкдан беҳожат бўлди. Мен Расулуллоҳ ﷺ: ‹Албатта руқя, тумор ва тивалалар (сеҳр турлари) ширкдир›, деганларини эшитдим», деди. Мен: «Мен бир куни чиқиб кетган эдим, фалончи менга қараб қолди ва унга яқин кўзимдан ёш оқа бошлади. Уни руқя қилсам, ёши тинарди, ташлаб қўйсам, ёш оқарди», дедим. У: «У шайтондир. Унга итоат қилсанг, сени тарк этади, унга қарши чиқсанг, кўзингга бармоғи билан санчади. Лекин Расулуллоҳ ﷺ қилганларидек қилсанг, сен учун яхшироқ ва шифо топишингга муносиброқ бўлади. Кўзингга сув сепиб: ‹Эй одамларнинг Робби, дардни кетказ, шифо бер. Шифо берувчи Сенман. Сенинг шифоингдан бошқа шифо йўқ. Ҳеч қандай хасталик қолдирмайдиган шифо бер›, деб айт», деди.