حَدَّثَنَا عَلِيُّ بْنُ مُحَمَّدٍ، حَدَّثَنَا وَكِيعٌ، عَنْ أَبِي يَحْيَى الطَّوِيلِ، - رَجُلٌ مِنْ أَهْلِ الْكُوفَةِ - عَنْ زَيْدٍ الْعَمِّيِّ، عَنْ أَنَسِ بْنِ مَالِكٍ، قَالَ كَانَ النَّبِيُّ ـ صلى الله عليه وسلم ـ إِذَا لَقِيَ الرَّجُلَ فَكَلَّمَهُ لَمْ يَصْرِفْ وَجْهَهُ عَنْهُ حَتَّى يَكُونَ هُوَ الَّذِي يَنْصَرِفُ وَإِذَا صَافَحَهُ لَمْ يَنْزِعْ يَدَهُ مِنْ يَدِهِ حَتَّى يَكُونَ هُوَ الَّذِي يَنْزِعُهَا وَلَمْ يُرَ مُتَقَدِّمًا بِرُكْبَتَيْهِ جَلِيسًا لَهُ قَطُّ .
Anas ibn Molik (roziyallohu anhu)dan rivoyat qilinadi: Nabiy ﷺ bir kishi bilan uchrashib, u bilan gaplashsalar, uning oʻzi yuzini burmaguncha yuzlarini undan burmas edilar. Agar u bilan qoʻl berib koʻrishsalar, uning oʻzi qoʻlini tortmaguncha qoʻllarini uning qoʻlidan tortmas edilar. Va u zot hech qachon oldilarida oʻtirgan hamsuhbatidan tizzalarini oldinga chiqargan holda koʻrilmaganlar.Анас ибн Молик (розияллоҳу анҳу)дан ривоят қилинади: Набий ﷺ бир киши билан учрашиб, у билан гаплашсалар, унинг ўзи юзини бурмагунча юзларини ундан бурмас эдилар. Агар у билан қўл бериб кўришсалар, унинг ўзи қўлини тортмагунча қўлларини унинг қўлидан тортмас эдилар. Ва у зот ҳеч қачон олдиларида ўтирган ҳамсуҳбатидан тиззаларини олдинга чиқарган ҳолда кўрилмаганлар.