حَدَّثَنَا سُوَيْدُ بْنُ سَعِيدٍ، حَدَّثَنَا عَلِيُّ بْنُ مُسْهِرٍ، عَنْ عَاصِمٍ، عَنِ السُّمَيْطِ بْنِ السُّمَيْرِ، عَنْ عِمْرَانَ بْنِ الْحُصَيْنِ، قَالَ أَتَى نَافِعُ بْنُ الأَزْرَقِ وَأَصْحَابُهُ فَقَالُوا هَلَكْتَ يَا عِمْرَانُ . قَالَ مَا هَلَكْتُ . قَالُوا بَلَى . قَالَ مَا الَّذِي أَهْلَكَنِي قَالُوا قَالَ اللَّهُ {وَقَاتِلُوهُمْ حَتَّى لاَ تَكُونَ فِتْنَةٌ وَيَكُونَ الدِّينُ كُلُّهُ لِلَّهِ} . قَالَ قَدْ قَاتَلْنَاهُمْ حَتَّى نَفَيْنَاهُمْ فَكَانَ الدِّينُ كُلُّهُ لِلَّهِ إِنْ شِئْتُمْ حَدَّثْتُكُمْ حَدِيثًا سَمِعْتُهُ مِنْ رَسُولِ اللَّهِ ـ صلى الله عليه وسلم ـ . قَالُوا وَأَنْتَ سَمِعْتَهُ مِنْ رَسُولِ اللَّهِ ـ صلى الله عليه وسلم ـ . قَالَ نَعَمْ شَهِدْتُ رَسُولَ اللَّهِ ـ صلى الله عليه وسلم ـ وَقَدْ بَعَثَ جَيْشًا مِنَ الْمُسْلِمِينَ إِلَى الْمُشْرِكِينَ فَلَمَّا لَقُوهُمْ قَاتَلُوهُمْ قِتَالاً شَدِيدًا فَمَنَحُوهُمْ أَكْتَافَهُمْ فَحَمَلَ رَجُلٌ مِنْ لُحْمَتِي عَلَى رَجُلٍ مِنَ الْمُشْرِكِينَ بِالرُّمْحِ فَلَمَّا غَشِيَهُ قَالَ أَشْهَدُ أَنْ لاَ إِلَهَ إِلاَّ اللَّهُ إِنِّي مُسْلِمٌ فَطَعَنَهُ فَقَتَلَهُ فَأَتَى رَسُولَ اللَّهِ ـ صلى الله عليه وسلم ـ فَقَالَ يَا رَسُولَ اللَّهِ هَلَكْتُ قَالَ " وَمَا الَّذِي صَنَعْتَ " . مَرَّةً أَوْ مَرَّتَيْنِ فَأَخْبَرَهُ بِالَّذِي صَنَعَ فَقَالَ لَهُ رَسُولُ اللَّهِ ـ صلى الله عليه وسلم ـ " فَهَلاَّ شَقَقْتَ عَنْ بَطْنِهِ فَعَلِمْتَ مَا فِي قَلْبِهِ " . قَالَ يَا رَسُولَ اللَّهِ لَوْ شَقَقْتُ بَطْنَهُ أَكُنْتُ أَعْلَمُ مَا فِي قَلْبِهِ قَالَ " فَلاَ أَنْتَ قَبِلْتَ مَا تَكَلَّمَ بِهِ وَلاَ أَنْتَ تَعْلَمُ مَا فِي قَلْبِهِ " . قَالَ فَسَكَتَ عَنْهُ رَسُولُ اللَّهِ ـ صلى الله عليه وسلم ـ فَلَمْ يَلْبَثْ إِلاَّ يَسِيرًا حَتَّى مَاتَ فَدَفَنَّاهُ فَأَصْبَحَ عَلَى ظَهْرِ الأَرْضِ فَقَالُوا لَعَلَّ عَدُوًّا نَبَشَهُ فَدَفَنَّاهُ ثُمَّ أَمَرْنَا غِلْمَانَنَا يَحْرُسُونَهُ فَأَصْبَحَ عَلَى ظَهْرِ الأَرْضِ فَقُلْنَا لَعَلَّ الْغِلْمَانَ نَعَسُوا فَدَفَنَّاهُ ثُمَّ حَرَسْنَاهُ بِأَنْفُسِنَا فَأَصْبَحَ عَلَى ظَهْرِ الأَرْضِ فَأَلْقَيْنَاهُ فِي بَعْضِ تِلْكَ الشِّعَابِ .
Imron ibn Husayn (roziyallohu anhu)dan rivoyat qilinadi: Nofiʼ ibn Azroq oʻz sheriklari bilan kelib: «Ey Imron, halok boʻlibsan!» deyishdi. U: «Halok boʻlganim yoʻq», dedi. Ular: «Yoʻq, halok boʻlgansan», deyishdi. U: «Meni nima halok qildi?» dedi. Ular: «Alloh: {Fitna qolmay, din butunlay Allohniki boʻlguncha ular bilan jang qilinglar}, degan», deyishdi. U: «Biz ular bilan quvib chiqarguncha jang qildik, shunday qilib din butunlay Allohniki boʻldi. Xohlasangiz, sizlarga Rasululloh ﷺdan eshitgan bir hadisni aytib beray», dedi. Ular: «Sen buni Rasululloh ﷺdan eshitganmisan?» deyishdi. U: «Ha», dedi va soʻzladi: Men Rasululloh ﷺning huzurlarida hozir edim. U zot musulmonlardan bir qoʻshinni mushriklarga qarshi joʻnatgandilar. Ular dushmanni uchratganlarida qattiq jang qildilar, dushman ularga orqasini oʻgirib qochdi. Shunda mening qavmimdan bir kishi mushriklardan biriga nayza bilan hujum qildi. Uni yetib olganida, haligi mushrik: «Ashhadu allo ilaha illalloh, men musulmonman», dedi. Lekin u kishi uni nayza bilan sanchib oʻldirdi. Soʻng Rasululloh ﷺning huzurlariga kelib: «Yo Rasululloh, halok boʻldim!» dedi. U zot: «Nima qilding?» dedilar — bir yoki ikki marta. U qilgan ishini aytib berdi. Shunda Rasululloh ﷺ unga: «Uning qornini yorib, qalbida nima borligini bilib olsang boʻlmasmidi?!» dedilar. U: «Yo Rasululloh, qornini yorganimda ham qalbida nima borligini bilarmidim?» dedi. U zot: «Sen na uning aytgan soʻzini qabul qilding, na qalbidagini bilasan», dedilar. Rasululloh ﷺ unga hech narsa demay jim boʻldilar. Koʻp oʻtmay haligi kishi vafot etdi, biz uni dafn qildik. Ammo u yer yuzida qolib, tashqarida turardi. Biz: «Balki dushman uni qazib chiqargandir», dedik va yana dafn qildik. Soʻng xizmatkorlarimizga uni qoʻriqlashni buyurdik. Ammo u yana yer yuzida qolib turardi. Biz: «Balki xizmatkorlar mizgʻib qolgandir», dedik va yana dafn qildik. Endi uni oʻzimiz qoʻriqladik, ammo u yana yer yuzida qolib turardi. Shunda biz uni oʻsha jarliklardan biriga tashladik.Имрон ибн Ҳусайн (розияллоҳу анҳу)дан ривоят қилинади: Нофиъ ибн Азроқ ўз шериклари билан келиб: «Эй Имрон, ҳалок бўлибсан!» дейишди. У: «Ҳалок бўлганим йўқ», деди. Улар: «Йўқ, ҳалок бўлгансан», дейишди. У: «Мени нима ҳалок қилди?» деди. Улар: «Аллоҳ: {Фитна қолмай, дин бутунлай Аллоҳники бўлгунча улар билан жанг қилинглар}, деган», дейишди. У: «Биз улар билан қувиб чиқаргунча жанг қилдик, шундай қилиб дин бутунлай Аллоҳники бўлди. Хоҳласангиз, сизларга Расулуллоҳ ﷺдан эшитган бир ҳадисни айтиб берай», деди. Улар: «Сен буни Расулуллоҳ ﷺдан эшитганмисан?» дейишди. У: «Ҳа», деди ва сўзлади: Мен Расулуллоҳ ﷺнинг ҳузурларида ҳозир эдим. У зот мусулмонлардан бир қўшинни мушрикларга қарши жўнатгандилар. Улар душманни учратганларида қаттиқ жанг қилдилар, душман уларга орқасини ўгириб қочди. Шунда менинг қавмимдан бир киши мушриклардан бирига найза билан ҳужум қилди. Уни етиб олганида, ҳалиги мушрик: «Ашҳаду алло илаҳа иллаллоҳ, мен мусулмонман», деди. Лекин у киши уни найза билан санчиб ўлдирди. Сўнг Расулуллоҳ ﷺнинг ҳузурларига келиб: «Ё Расулуллоҳ, ҳалок бўлдим!» деди. У зот: «Нима қилдинг?» дедилар — бир ёки икки марта. У қилган ишини айтиб берди. Шунда Расулуллоҳ ﷺ унга: «Унинг қорнини ёриб, қалбида нима борлигини билиб олсанг бўлмасмиди?!» дедилар. У: «Ё Расулуллоҳ, қорнини ёрганимда ҳам қалбида нима борлигини билармидим?» деди. У зот: «Сен на унинг айтган сўзини қабул қилдинг, на қалбидагини биласан», дедилар. Расулуллоҳ ﷺ унга ҳеч нарса демай жим бўлдилар. Кўп ўтмай ҳалиги киши вафот этди, биз уни дафн қилдик. Аммо у ер юзида қолиб, ташқарида турарди. Биз: «Балки душман уни қазиб чиқаргандир», дедик ва яна дафн қилдик. Сўнг хизматкорларимизга уни қўриқлашни буюрдик. Аммо у яна ер юзида қолиб турарди. Биз: «Балки хизматкорлар мизғиб қолгандир», дедик ва яна дафн қилдик. Энди уни ўзимиз қўриқладик, аммо у яна ер юзида қолиб турарди. Шунда биз уни ўша жарликлардан бирига ташладик.