حَدَّثَنَا أَبُو بَكْرِ بْنُ أَبِي شَيْبَةَ، حَدَّثَنَا يَزِيدُ بْنُ هَارُونَ، أَنْبَأَنَا عَبْدُ الْمَلِكِ، عَنْ عَطَاءٍ، عَنْ أَبِي هُرَيْرَةَ، عَنِ النَّبِيِّ ـ صلى الله عليه وسلم ـ قَالَ " إِنَّ لِلَّهِ مِائَةَ رَحْمَةٍ قَسَمَ مِنْهَا رَحْمَةً بَيْنَ جَمِيعِ الْخَلاَئِقِ فَبِهَا يَتَرَاحَمُونَ وَبِهَا يَتَعَاطَفُونَ وَبِهَا تَعْطِفُ الْوَحْشُ عَلَى أَوْلاَدِهَا وَأَخَّرَ تِسْعَةً وَتِسْعِينَ رَحْمَةً يَرْحَمُ بِهَا عِبَادَهُ يَوْمَ الْقِيَامَةِ " .
Abu Hurayra (roziyallohu anhu)dan rivoyat qilinadi: Nabiy ﷺ: «Albatta Allohning yuzta rahmati bordir. Undan bittasini butun xaloyiq orasida taqsimlagan, bas, u tufayli ular oʻzaro rahm qiladilar, u tufayli oʻzaro mehr koʻrsatadilar, u tufayli yovvoyi hayvon oʻz bolalariga mehribonlik qiladi. Toʻqson toʻqqiz rahmatni esa qiyomat kuni bandalariga rahm qilish uchun keyinga qoldirgan», dedilar.Абу Ҳурайра (розияллоҳу анҳу)дан ривоят қилинади: Набий ﷺ: «Албатта Аллоҳнинг юзта раҳмати бордир. Ундан биттасини бутун халойиқ орасида тақсимлаган, бас, у туфайли улар ўзаро раҳм қиладилар, у туфайли ўзаро меҳр кўрсатадилар, у туфайли ёввойи ҳайвон ўз болаларига меҳрибонлик қилади. Тўқсон тўққиз раҳматни эса қиёмат куни бандаларига раҳм қилиш учун кейинга қолдирган», дедилар.