حَدَّثَنَا عَلِيُّ بْنُ مُحَمَّدٍ، حَدَّثَنَا وَكِيعٌ، ح وَحَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ بَشَّارٍ، حَدَّثَنَا عَبْدُ الرَّحْمَنِ بْنُ مَهْدِيٍّ، قَالاَ حَدَّثَنَا سُفْيَانُ، عَنْ سِمَاكٍ، عَنْ جَابِرِ بْنِ سَمُرَةَ، قَالَ كَانَ النَّبِيُّ ـ صلى الله عليه وسلم ـ يَخْطُبُ قَائِمًا. ثُمَّ يَجْلِسُ. ثُمَّ يَقُومُ فَيَقْرَأُ آيَاتٍ. وَيَذْكُرُ اللَّ.هَ وَكَانَتْ خُطْبَتُهُ قَصْدًا، وَصَلاَتُهُ قَصْدًا .
Jobir ibn Samura (roziyallohu anhu)dan rivoyat qilinadi: Nabiy ﷺ tik turgan holda xutba qilar, soʻng oʻtirar, soʻng turib oyatlar oʻqir va Allohni zikr qilar edilar. U zotning xutbalari mumkin qadar qisqa, namozlari ham mumkin qadar qisqa boʻlar edi.Жобир ибн Самура (розияллоҳу анҳу)дан ривоят қилинади: Набий ﷺ тик турган ҳолда хутба қилар, сўнг ўтирар, сўнг туриб оятлар ўқир ва Аллоҳни зикр қилар эдилар. У зотнинг хутбалари мумкин қадар қисқа, намозлари ҳам мумкин қадар қисқа бўлар эди.